“คอปเปอร์” ฉันชะลอรถขับเทียบข้างก่อนจะพูดให้เขาได้ยิน “ทำไมจูงรถจักรยานแบบนั้น ไม่ขี่มันล่ะ แบบนี้เมื่อไหร่จะถึงบ้านคะ”
คอปเปอร์หยุดเข็น หันหน้านิ่งมามอง ก่อนจะพูดขึ้น
“โซ่มันขาด” เขาตอบส่ง ๆ ก่อนจะทำทีเข็นมันต่อไป ฉันขยับรถตามอีกนิด
“ขึ้นรถสิ เดี๋ยวพาเอาไปซ่อม แบกจักรยานใส่เบาะหลังน่าจะได้” ฉันถามด้วยความเป็นห่วงตามประสาพี่ในที่ฝึกงาน (จริง ๆ นะ)
“ไม่เป็นไร เข็นกลับเองได้ พี่ไปเถอะ” เขาตอบเสียงเรียบแล้วเดินต่ออีกครั้ง
“เออ!!! ตามใจแล้วกัน อยากเดินก็เดิน” ฉันสะบัดหน้าเชิด เพราะหมั่นไส้ที่เขาไม่รับความหวังดีจากฉัน “ชิส์...ช่างแม่งเถอะนีนี่ เด็กนั่นมันหยิ่งจะตาย แกจะไปสนใจทำไมกัน” ฉันพึมพำเบา ๆ อย่างไม่สบอารมณ์
แต่ในจังหวะที่ฉันกำลังจะขับรถออกไป เสียงทุ้มตะโกนของคอปเปอร์ก็ดังขึ้น จนคนแถวนั้นหันมามองรถของฉันพร้อมกับซุบซิบกันยกใหญ่
“โธ่...พี่ครับทำไมต้องโกรธผมขนาดนั้น ผมแค่ฝึกงานหนักจนไ
