บรรยากาศตลาดนัดยามเย็นข้างมหาลัยคึกคักเต็มไปด้วยเด็กนักศึกษาชุดขาวโพนสลับกับชุดช๊อปหลากสี แต่ถึงผู้คนมากมายแค่ไหน คอปเปอร์ก็ยังโดดเด่นในฝูงชน ทั้งความสูงและออร่าความหล่อแม้จะอยู่ไกล ๆ ก็เห็นเขาอยู่ดี
ในขณะที่ฉันเผลอจ้องมองแผ่นหลังเขาและชะงักไป เขาก็รู้ตัวแล้วหันหลังมามองกัน
“ยืนเซ่อทำไม ไม่เดินตามมาล่ะ” ฉันที่เหม่อลอยกะพริบตาถี่ ๆ กำลังจะง้างปากตอบเขา แต่แล้วเหล่าบรรดานักศึกษาหญิงมากมายก็จ้องมาทางเรา และเริ่มกรู่กันเข้ามา
“เฮ้ยแก! นั่นพี่คอปเปอร์วิศวะโยธานี่นา!!! หาตัวจับยากสุด ๆ”
“กรี้ด หล่อทำลายล้างมากแก...จะบ้า นึกว่าเทวดาเดินได้ แสงแยงตา ตายไปก็ไม่เสียดายแล้ว”
แต่ล่ะคนแสดงออกถึงความคลั่งไคล้หนุ่มหล่อคนนี้มากมายนัก ไม่นานสามสี่นาที ฉันก็ถูกเบียดจนกระเด็นมาอยู่นอกวงโดยอัตโนมัติ
“พี่คอปเปอร์ มาคนเดียวเหรอคะ ให้พวกเราเดินไปเป็นเพื่อนไหม?” สาวน้อยหน้าใสคนหนึ่งในชุดนักศึกษาเอ่ยถามตาวิบ
