“ห๊า สรุปเพื่อนรักกินราเมนมาจริง ๆ เหรอ ฉันแค่เดามั่วเฉย ๆ เองนะ ฮ่า...ดูท่าไปกินกับน้องคอปเปอร์มาสิท่า ปิดฉันไม่ได้หรอก” ยัยมิ้มหัวเราะร่าพลางหรี่ตามองกัน
“แกพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง” ฉันเริ่มไม่สบายใจแล้วล่ะ
“ก็เมื่อช่วงเช้าฉันเจอกับน้องคอปเปอร์ ก็ทักทายตามประสารุ่นพี่รุ่นน้อง แต่ว่าน้องเขาดันถามว่าชอบกินอะไร ฉันก็เลยถามไปตรง ๆ ว่าหมายถึงแกใช่ไหม น้องเขาก็ยักคิ้วบอกว่าใช่ ฉันก็เลยตอบไปว่าแกชอบกินราเมน...แล้วตอนนี้แกก็ไปกินราเมนมาจริง ๆ ด้วย ถ้าไม่ใช่ไปกับน้องคอปเปอร์ จะเป็นใครได้ล่ะ”
“หยุด...หยุดพูดเดี๋ยวนี้” ฉันรีบพุ่งตัวไปหาเพื่อนยกมืออุดปากนาง
ฉันลืมไปได้ยังไงกันนะว่ายัยมิ้มคือบุคคลที่น่าไว้ใจ แต่ก็อันตรายที่สุด นางคือเพื่อนที่รู้ไส้รู้พุงฉันทุกอย่าง คบกันมาตั้งกี่ปี ฉันไม่เคยปิดบังความลับนางได้สักครั้ง
ก่อนจะลากนางเข้าห้องทำงานของตัวเองและล็อกประตูทันที
“เออ...คุยกัน ฉันจะยอม
