(พักเที่ยง)
“อ่า...หิวจังเลย” ฉันที่ปั่นงานจนเที่ยวยืดเส้นยืดสาย ก่อนจะลุกขึ้นคว้ากระเป๋าใบเล็กขึ้นมา เดินออกจากห้องทำงานตัวเองไปหายัยมิ้มที่โต๊ะทำงาน
“เสร็จยัง...หิวแล้ว ยังจะเติมเครื่องสำอางอีกเหรอ เป๊ะแล้วนะ”
“เหอะ...ต้องไปกินกับเพื่อนสาวคนสวย ฉันจะน้อยหน้าได้ไงกัน ไม่เป๊ะไม่ปัง ไม่ออกไปแน่” ยัยมิ้มพูดก่อนจะตบแป้งตลับดังพั่บๆ ๆ
“งั้นฉันไปก่อนแล้วกัน เพราะฉันหิว” ฉันเบือนหน้าเดินออกจากแผนกบัญชี ยัยมิ้มตกใจรีบเก็บตลับแป้งลงกระเป๋าก่อนจะวิ่งตามออกมา
“รอเพื่อนรักด้วยสิจ๊ะ อย่างทิ้งกันนะ”
“ไม่ได้ทิ้ง แต่ไม่อยากรอย่ะ หึ...”
“ใจร้ายจัง...ปะกินข้าวกัน” ยัยมิ้มเกาะแขนฉัน เราสองคนเดินไปที่ร้านป้านิ่ม พอมาถึงก็พบว่าร้านเต็มไปด้วยผู้คนอย่างเคย
“จะมีโต๊ะไหมเนี่ย...เพราะแกคนเดียวเลยมิ้มเลยออกมาช้า”
“อย่าโทษกันสิ” ยัยมิ้มทำหน้างอนก่อนจะชะโงกมองไปในร้าน “นั่นไง โต๊ะเดิมที่เราเคยนั่งยังว่างรีบไ
