Intro
486 Words
‘เอี๊ยด...’ ผมค่อย ๆ เปิดประตูเข้าไป เผื่อเธอจะสลบจนหลับ ทว่า...สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าแทบทำให้ผมอยากจะออกจากห้องทันที
“ทำอะไรของพี่วะเนี่ย...” ผมไม่คิดว่าเธอจะเมาเรื้อนขนาดนี้ เพราะตอนนี้ร่างกายของเธอกลับมีเพียงเสื้อในและกางเกงในที่ปกปิดร่างกายที่เร่าร้อนของเธอเท่านั้น
“พี่คอแห้งจังเลยค่ะน้องคอปเปอร์ ขอกินน้ำหน่อยสิคะ”
“เอาผ้าห่ม ปิดหน่อยไม่งั้นผมจะเอาน้ำในแก้วสาดใส่พี่แทน”
“อุ๊ย...เรียกพี่นีนี่ว่าพี่แล้วนี่นา...น่ารักจัง ก็ห้องน้องคอปเปอร์มันร้อนน่ะ พี่เลยคิดว่าถอดเสื้อผ้าง่ายกว่าเดินไปเปิดแอร์ค่ะ”
“กูเชื่อเลยแม่ง ว่าจะมีผู้หญิงแบบนี้ในโลก”
“ทำไมคะ จะบอกว่าพี่แก่ อีกรึไงกัน ไม่ลองแล้วจะรู้ได้ไง ชิส์” จู่ ๆ เธอก็งอนเอาผ้าห่มพันตัวแน่นแถมทำหน้ามุ่ย ดูท่าที่เธอมีนิสัยแบบนี้คงเพราะเหล้าจริง ๆ
ผมเดินไปไกลเธอ วางแก้วน้ำมะนาวน้ำผึ้งอุ่น ๆ ไว้ก่อนจะยืนกอดอกมอง
“กินซะ แล้วจะได้ตาสว่างสักทีว่าตอนนี้ตัวเองทำอะไรลงไป”
“อุ้ย!!! ดุพี่อีกแล้วนะคะ แต่ว่าพี่ไม่มีแรงเลย ป้อนหน่อยสิ”
“อย่าเรื่องมากดื่มเองดิ”
“นะ...นะ ป้อนพี่สาวคนนี้หน่อยได้ไหมคะ” ทำเงยหน้ามองผมทำตาปริบ ๆ ทำเอาผมใจอ่อน (ได้ไงกัน)
“เอานี่...รีบกินซะ ถ้าหายเมาก็กลับบ้านไป”
“ฮือ...ทำไมไล่พี่สาวแบบนี้ล่ะคะ พี่ก็มีหัวใจนะ ทำไมกันการที่พี่ชอบน้องสุดหล่อมันผิดมากรึไง หรือว่า...น้องคอปเปอร์ไม่ชอบผู้หญิงคะ”
“พูดบ้าอะไรของป้าเนี่ย”
“แน่ะ...เรียกป้าแบบนี้โกรธมากเหรอคะ ถ้าไม่ใช่แบบนั้นจริงทำไมถึงไม่ชอบพี่ล่ะ พี่ไม่ดีตรงไหน”
“แรดขนาดนี้ใครอยากจะได้กัน”
“ชิส์...นี่ก็ว่ากันตรงเกิ๊น เจ็บหัวใจจัง” เธอทำหน้ามุ่ยก่อนจะหันไปจิ๊บน้ำมะนาวน้ำผึ้งที่ผมทำไว้ “ยึ้ย~~~”
“เป็นอะไรอีก” ผมเริ่มทำหน้าไม่สบอารมณ์กับเธอเพราะเรื่องมากซะเหลือเกิน
“เปรี้ยวจัง” ใบหน้าเธอยู่ยี่ออกมาให้เห็นว่าเปรี้ยวมาก (หรือว่าแสดง)
“แล้วไง...แดก ๆ ไปเถอะ” ผมตอบปัดส่ง ๆ
“อยากเติมความหวานอีกหน่อย”
“เรื่องมากเดี๋ยวไปเอาน้ำผึ้งให้แล้วกัน” ผมทำทีจะลุกจากตรงนี้เพื่อเดินออกไปยังห้องครัวที่อยู่ด้านนอก ทว่า...
“ไม่ต้องค่ะ...มีอะไรที่หวานมากกว่านั้น” พูดจบเธอคว้าปกคาเสื้อผมจากนั้นก็ใช้เรียวปากบางนั้นประกบที่ปากผมทันที
- Writer
