ฉันกลับมาถึงคอนโดตัวเอง พยายามก้าวเดินให้ดูปกติที่สุด ในขณะที่เดินไปเพื่อจะกลับห้อง ความรู้สึกปวดระหว่างขาและอาการปวดร้าวตามตัวเป็นหลักฐานอย่างดีเลยว่า ศึกหนักเมื่อคืนมันหนักหน่วงแค่ไหนกัน และที่สำคัญต้อนนี้เสื้อแขนยาวที่ฉันต้องสวม กลับต้องเอามาทำทีเป็นรัดคอไว้เหมือนผ้าพันคอแทน
ทันทีที่ฉันเดินมาถึงห้องและปิดประตูห้องลง ฉันก็แทบทรุดตัวลงพื้นที่ห้องนั่งเล่นทันที
“บ้า...บ้าไปแล้วยัยนีนี่ แกทำอะไรลงไป~~~~~~~~” ฉันตะโกนลั่นห้องกุมขมับตัวเอง แทบอยากเอาหัวโขกพื้นให้มันจบ ๆ พอนึกถึงกระดาษโน้ตและเงินหนึ่งหมื่นที่วางไว้ที่โต๊ะข้างเตียงของเขา ในตอนนั้นฉันก็แค่คิดว่าไม่อยากเป็นผู้ใหญ่ที่ไร้ความรับผิดชอบและทิ้งไปดื้อ ๆ ก็เท่านั้น แต่ตอนนี้...ฉันเริ่มกลัวแล้วล่ะ กลัวว่าน้องเขาตื่นมาแล้ว ฉันไม่อยู่รับผิดชอบ...แถมยังเอาเงินเหมือนคนที่ปัดให้มันจบ ๆ ในคืนนั้น จนทำให้เขามองว่าฉันกำลังมองเขาเป็นแค่เด็กที่จ่
