ฉันหลับตาปี๋ เตรียมใจพร้อมรับน้ำที่จะถูกสาดมาปะทะหน้า ทว่า...เสียงสาดผ่านไปแล้วแต่ฉันก็ไม่รู้สึกว่าตัวเองเปียกเลยสักนิด ฉันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองพบว่าเป็นแผ่นหลังที่คุ้นเคยอยู่ตรงหน้าแทน หรือว่าตอนนี้คนที่ถูกสาดคือ ‘คอปเปอร์’
พื้นเปียกเพราะน้ำที่สาดกระเซ็นไปทั่ว น้ำบางส่วนหยดลงจากตัวเขา คอปเปอร์ไม่ได้หันหน้ามามองฉัน แต่บรรยากาศรอบ ๆ ฉันรู้สึกได้ว่ามันเย็นยะเยือกถึงขั้วหัวใจแค่ไหน
‘เขากำลังโกรธ อยู่รึเปล่านะ’
“คะ...คอปเปอร์ นายเป็นอะไรไหม” พอได้สติฉันก็ร้องเรียกจนเสียงหลงวิ่งไปยืนด้านหน้าเขาด้วยใบหน้าตกใจ แต่เขากลับไม่ตอบฉัน แต่กลับหันหน้าไปทางจอยที่ตอนนี้ยืนตัวแข็งทื่อเพราะช็อก นางเป็นนักศึกษาของที่นี่มีเหรอที่จะไม่รู้จัก คอปเปอร์ เด็กวิศวะตัวท็อปที่ใคร ๆ ก็ชื่นชอบ
“พะ...พี่คอปเปอร์” ปากนางสั่น ๆ ด้วยความตื่นกลัว “คือจอยไม่ได้ตั้งใจจะสาดใส่พี่นะคะ จอยจะสาดอีป้านั่นต่างหาก”
“ป้า?” คอปเปอ
