ฉันกลับมาที่โต๊ะทำงานด้วยความรู้สึกสับสนปนเปไปหมด จะว่าโกรธก็ใช่ อึดอัดก็ใช่ แต่ไอ้หน้าหล่อ ๆ ของน้องเขาที่ดันตรงสเปกที่แค่มองก็แทบทำให้ฉันเสียสมาธิจนคุมสติไม่อยู่แล้ว
ฉันเดินไปเดินมาราวกับเดินจงกรมอยู่ในห้องทำงาน ผ่อนลมหายใจเข้าออก เมื่อรู้สึกว่าสติตัวเองใกล้กลับมาเป็นปกติ ก็ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ทำงานในห้องส่วนตัวทันที ฉันคว้าโทรศัพท์ ล็อกอินเข้าแอคเคาน์ลับที่มีผู้ติดตามไม่กี่ร้อยคน มันเป็นพื้นที่เดียวที่ฉันใช้เพื่อระบายความไม่สบายใจหลาย ๆ อย่างลงไปในนั้น เป็นพื้นที่ ๆ ฉันไม่ต้องแสร้งทำเป็น หัวหน้าฝ่ายบัญชี ผู้แสนเพอร์เฟคใด ๆ
กระต่ายปังตอ : วันนี้เจอเด็กเปรตหน้าหล่อ...ปากร้ายไม่พอ ยังลามปามมาจับต้นขาฉันที่ใต้โต๊ะอีก พ่อแม่ไม่สั่งสอนรึไงกัน อย่ามาเล่นกับไฟนะ เพราะไฟอย่างฉันนี่และจะเผาให้เกรียมกันไปข้าง หึ!!!
พอฉันกดโพสต์เสร็จ ฉันก็ถอนหายใจเป็นทางยาวอย่างโล่งใจ เหมือนได้ยกภูเขาออกจากอกไปส่
