“อะ...ไอ้เด็กบ้านี่...ทำอะไรของนายยะ” ฉันตะโกนไล่หลังไปทั้งที่ไม่รู้ว่า คอปเปอร์จะได้ยินมันรึเปล่า ฉันยกมือสั่น ๆ ของตัวเองขึ้นมากุมแก้มทั้งสองข้างที่ร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงแทบทะลุออกจากอก ก่อนจะเหยียบคันเร่งออกรถไปอย่างลนลาน
แต่เชื่อไหม...ถึงปากจะก่นด่าคอปเปอร์แบบนั้น แต่พอเห็นกระจกมองหลังสะท้อนใบหน้าตัวเองให้ได้เห็น ใบหน้าฉันกลับกำลังยิ้มอยู่จนแก้มปริ
“ให้ตายเถอะ มันไม่ควรเป็นแบบนี้เซ่!!!”
ทันทีที่ฉันกลับถึงห้องของตัวเอง ฉันก็โยนกระเป๋าเล็ก ๆ ลงโต๊ะกลางก่อนจะทิ้งตัวลงดิ้นพล่าน ๆ บนโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง เหมือนคนบ้า เขาเล่นกับใจฉันไปมากจริง ๆ นะ เดี๋ยวดี เดี๋ยวร้าย เดี๋ยวมานิ่ง ๆ และบางทีก็แกล้งหยอก(แรง) ทำให้ฉันสบสน ว่าเขาต้องการอะไรกันแน่ เขาแค่หยอกฉันเล่นเพราะเห็นว่าฉันชอบเขา อยากแกล้งเล่นให้ฉันเขินเพื่อความสนุก หรือว่าเขาก็ชอบฉันนิด ๆ ขึ้นมาบ้าง? อย่างหลังคงไม่ใช่หรอกมั้ง
“ใช่...เขาคง
