ฉันกับคอปเปอร์หยุดชะงักนิ่ง ความเงียบโถมเข้ามา...แต่เสียงของยัยมิ้มที่แม้แต่อยู่ในห้องถัดไปกลับชัดแจ่มแจ้งยิ่งกว่าอะไรดี
“นีนี่...พี่กรณ์โทรมาตามงานน่ะ แกยังไม่ตรวจงบอนุมัติโครงการไม่เสร็จอีกเหรอ” พอฉันได้สติ จึงเริ่มผลักเขาออกไปและรีบจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ คอปเปอร์เองก็เช่นกัน ฉันมองค้อนหน้ามุ่ยชูกำปั้นใส่เขาก่อนจะเช็ดมุมปากที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำลายของกันและกัน และตะโกนออกไปสุดเสียง
“แกโทรกลับแผนกออกแบบตึกเลยว่า Xวย!!! ทำเอกสารฉุ่ย ๆ แถมยังเอาฟอร์มเก่าคร่ำครึไม่อัปเดตมาส่งแบบนั้นคิดว่าฉันจะเซ็นง่าย ๆ เหรอ ตอนนี้ฉันกำลังหาฟอร์มใหม่ให้น้องฝึกงานเอาไปให้พี่กรณ์ทำใหม่อยู่”
‘เอี๊ยด~~~’ มิ้มเปิดประตูชะเง้อเข้ามา แน่นอนว่าตอนนี้เราอยู่ในท่วงท่า และสีหน้าปกติ ราวกับเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ทำไมหน้าแดงกันจัง ร้อนเหรอ...” นีนี่เลิกคิ้วถาม
“อ่า...ใช่ ร้อนไปนิด” ฉันทำทีเอากระดาษมาพัด
“ก็เปิด
