หลังจากที่คอปเปอร์หลับไปเพราะฤทธิ์ไข้แล้วนั้น ฉันก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ลุกไปเก็บข้าวของที่ซื้อมามากมายเข้าตู้เย็นให้เรียบร้อย เพื่อนำมาทานมื้ออื่นได้ ทว่า...เมื่อฉันเดินผ่านกระจก ก็พบว่าสภาพของฉันตอนนี้แย่ไม่ต่างกัน เหมือนอีเพิ้งที่วิ่งวุ่นทั้งวัน ทั้งเหนียวตัว เหงื่อไคล้ย้อย ร่างกายต้องการการชำระล้างจริง ๆ
“จะกลับไปเอาชุดก็คงไม่ได้ ถ้าเขาตื่นมาแล้วไม่เจอฉันมีหวังโดนหาว่าคนพูดปดแน่ จะทำไงดีนะ” ฉันพึมพำกับตัวเอง
“อ่ะจริงสิ ลองไปดูที่ตู้เสื้อผ้าของเขาหน่อยแล้วกัน” ฉันตัดสินใจเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าของเขา เปิดออกมากลิ่นน้ำหอมเย็น ๆ สไตล์คนหล่อนี่ชวนหลงใหลจริง ๆ แหะ ฉันรื้อหาชุดที่พอสวมใส่ได้ จนไปเจอเข้ากับเสื้อยืดตัวใหญ่ กับกางเกงบอลขาสั้นหนึ่งตัว
“พี่ขอยืมใส่ก่อนนะคอปเปอร์ ถือว่าค่าเฝ้าไข้แล้วกัน” ฉันหันหน้าไปพูดกับร่างที่หลับสนิทบนเตียง ทั้งที่รู้แหละว่าเขาคงไม่ได้ยิน ก่อนจะแอบขำให้กับควา
