(ณ ลานจอดรถบริษัท)
เรากลับมาถึงบริษัทชนิดที่ฉิวเฉียดเกือบไม่ทันเวลาเข้างาน ทว่า...แทนที่จะรีบกลับไปเข้างาน คอปเปอร์ก็ลากฉันไปมุมอับของตึก (อีกแล้ว)
“ขอเติมพลังหน่อยดิ...ที่รัก” จะกี่ครั้งฉันก็ไม่ชินเวลาที่เขาเรียกฉันว่า ‘ที่รัก’ เขาดึงร่างฉันไปกอดแน่นหอมแก้มซ้ายที ขวาทีจนช้ำ...ไม่รู้ว่าเขาจะอะไรนักหนา ทั้งที่เมื่อกี้ก็เพิ่งกอดกันแท้ๆ จากนั้นก็เชยคางฉันขึ้น เตรียมจะประทับริมปากเพื่อจูบ แต่แล้ว... เสียงพนักงานจำนวนหนึ่ง ก็ดังใกล้เข้ามา เหมือนจะเดินผ่านมาทางนี้ เล่นเอาใจฉันหล่นไปที่ตาตุ่ม
“แกว่า...หัวหน้านีนี่ ช่วงนี้ดูแปลกไปรึเปล่า” น้ำเสียงนี้มันคนในแผนกบัญชีของฉันนี่น่า
“ก็ไม่นี่ ทำไมแกถึงว่าหัวหน้าเราดูแปลกไปล่ะ”
“ดูอารมณ์ดีขึ้นนะสิ”
“ก็ดีไม่ใช่เหรอ” พนักงานอีกคนในแผนกฉันเนี่ยแหละตอบ
“ก็ดีไง ถึงว่ามันแปลก...”
เสียงของพวกเขาใกล้เข้ามาที่พวกฉันมาก ๆ ทำให้ฉันกับคอปเปอร์ต้องรีบผละออ
