ดวงตาฉันเป็นประกายเมื่อเห็นลูกชิ้นที่สุดแสนอร่อยอยู่ตรงหน้า ไม่รอช้ารีบคีบมันเข้าปากเคี้ยวตุ่ย ๆ จนลืมไปเลยว่านั่งทานกับคนอื่นอย่างเคยตัว
แต่แล้ว ลูกชิ้นแสนอร่อยสองสามลูกจากชามของเขาก็ถูกคีบมาวางที่ชามของฉันแทน ฉันเงยหน้ามองการกระทำของเขางง ๆ
“ตักมาให้ทำไมอ่ะ?”
“ไม่ชอบกิน?” เขาตอบสั้น ๆ พลางก้มคีบเส้นบะหมี่เข้าปากเหมือนไม่ได้สนใจที่เสียลูกชินแสนอร่อยไป
“จริงเหรอ? ไม่เอาคืนแน่นะ”
“อิแค่ลูกชิ้นทำเหมือนทองไปได้”
“อย่าสบประมาทเชียวนะ นี่มันลูกชิ้นที่อร่อยที่สุดในโลกของพี่เลยนะ ฮี่...” ฉันจัดการรีบคีบลูกชิ้นเข้าปากให้เร็วที่สุด และมีความสุขสุด ๆ ทำไมต้องรีบกินเหรอ ก็กลัวคอปเปอร์ขอมันคืนไงล่ะ
คอปเปอร์มองกัน ส่ายหัวด้วยความเอือมระอาในการกินลูกชิ้นของฉัน แต่ใครเล่าจะสนกัน แค่ของอร่อย ๆ ตกถึงท้องก็มีความสุขกว่าสิ่งใดแล้วล่ะ
“งั้นก็กินเยอะ ๆ จะได้มีแรง...ไว้ต่อกับผม” เขาพูดอะไรที่ฉันไม่เข้
