ฉันขับรถไปตามทางที่เขาบอก...ทางมันซับซ้อนมาก ๆ จนฉันสงสัย
“แน่ใจนะว่าที่นี่มีร้านราเมนขึ้นชื่อจริง ๆ”
“ก็เพราะว่ามันอยู่ในที่ ๆ แบบนี้แหละถึงได้เรียกว่าร้านลับไง...เอาล่ะ พี่เลี้ยวตรงนั้นได้เลย”
และเมื่อเรามาถึง ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าจะมีร้านแบบนี้อยู่ในซอยที่แสนจะแออัด
หน้าร้านโล่งกว้าง ตัวร้านสไตล์ลอร์ฟติดริมทะเลสาบในกลางเมือง ลมเอื่อยเย็น ๆ เรียกว่าน่ามาทานสุด ๆ แต่น่าแปลกไม่มีรถลูกค้าสักคน
“ร้านสวยนะ...แต่ทำไมดูเหมือนจะไม่มีลูกค้าเลยล่ะ” ฉันหันไปเลิกคิ้วมองคอปเปอร์ เขายกยิ้มมุมปากให้ฉันก่อนจะคว้าข้อมือกันให้เดินตาม
“เพราะมันไม่ได้จองกันง่าย ๆ ไงล่ะ มาเถอะเดี๋ยวก็รู้...” ฉันถูกคอปเปอร์พาไปที่ประตูไม้บานเล็กของร้าน เขาจับห่วงที่ประตูก่อนจะเคาะสองสามที ก่อนจะมีคนเดินมาเปิด...เพียงฉันเห็นใบหน้าของคนที่เปิดประตูให้กันในชุดพ่อครัวใบหน้าฉันก็เบิกตาโตทันที...
‘นี่มัน เชฟวิน’ ฉันอุทานในใ
