ตอนที่ 9 พลาดพรั้ง
1007 Words
“เดินดี ๆ ดิวะไอ้เต้...” ผมที่พยุงร่างของเธอเข้าไปในคอนโด ในขณะที่สวมฮู้ดดำและกางเกงสแล็คสวมทับไปก่อน ทำทีเรียกชื่อเพื่อนสนิทในกลุ่ม ให้มองว่าคน ๆ นี้คือผู้ชาย นิติคอนโดที่เห็นตอนแรกมองมาช่างใจ
“ให้ช่วยรึเปล่าคะ คุณคอปเปอร์” พนักงานหน้าฟร้อนต์เอ่ยถาม
“ไม่เป็นไร พอดีเพื่อนผมแค่เมาหนักไปหน่อย ผมจัดการเองได้ครับ”
“อ่อค่ะ มีอะไรให้ช่วยก็เรียกได้เลยนะคะ” ผมพูดแค่นั้น และไม่ได้ทำใบหน้ายิ้มตอบกลับใด ๆ เอาจริงผมไม่อยากให้ความหวังพวกเธอที่พยายามจะเดินเข้ามาทัก เข้ามาช่วยเหลือ โดยอ้างความเป็นพนักงานที่นี่ ดังนั้นผมจึงค่อนข้างทำตัวขวางโลกเล็กน้อยในสายตาคนอื่นครับ ใครจะหาว่าผมเย็นชา ไร้อารมณ์ยังไงก็ช่างผมไม่แคร์อยู่แล้ว
“เดินดี ๆ ไม่ได้รึไงกัน” ผมชักเริ่มหงุดหงิด เพราะเธอเดินแทบไม่ตรงแถมพึมพำอะไรฟังไม่ออก เดี๋ยวหัวเราะ ฮ่า ๆ ออกมา เดี๋ยวร้องไห้ ฮือ...ไม่หยุด เอาจนผมจะเป็นไบโพล่าแทน สุดท้ายทนไม่ได้คว้าร่างเธอไว้ในอ้อมแขนแล้วเดินเข้าห้องให้มันจบ ๆ
(ภายในห้อง)
‘ตุ๊บ...’ เสียงนี้เป็นเสียงที่ผมโยนตัวเธอลงเตียง
“โอ๊ย!!! บาว บาว หนอย ดาย ไหม (เบา ๆ หน่อยได้ไหม)” เธอพึมพำ แต่ดวงตาก็ยังปิดสนิท แถมยังบิดตัวไปมาทำเหมือนนอนเตียงตัวเอง
“เป็นภาระยังไม่พอ ยังพูดไม่รู้เรื่องอีก” ผมได้แต่ส่ายหน้าไปมา
“แล้วนั่นจะไปไหนคะ หนุ่มน้อย” เธอเอ่ยเรียกผม ทำไมจู่ ๆ น้ำเสียงของเธอเหมือนจะพูดรู้เรื่องขึ้นมา ผมหันไปมอง ดวงตาที่หลับสนิทนั้นค่อยๆ หรี่ขึ้น แถมยังเลียมุมปากล่อลวงผมสุด ๆ
‘ดูท่าอาการเมาจะหนักหนาจริง ๆ ’
“ไปเอาน้ำ...แล้วนอนดี ๆ หน่อยเถอะ เป็นผู้หญิงภาษาอะไรวะ”
“พี่เป็นแค่ผู้หญิงที่โดนคนหล่อชอบล้อว่าเป็นป้าไงคะ ว่าไง...ป้าคนนี้แซ่บไหม จุ๊บ...” เธอใช้นิ้วกรีดต้นขาตัวเองก่อนจะถกขึ้นจนเกือบเห็น กางเกงใน
‘ผมทนดูการกระทำของเธอต่อไปไม่ไหวจริง ๆ’
“อยู่นี่เดี๋ยวมา แล้วรบกวนนั่งดี ๆ ด้วยผมไม่อยากส่องกบ”
“ชิส์ ปากร้ายชะมัด...”
ผมเดินออกมายังครัว หาอะไรที่พอจะดับอาการเมาของเธอได้บ้าง สุดท้ายก็เจอ น้ำผึ้งกับมะนาว คิดว่าคงช่วยให้เธอหายทำตัวบ้า ๆ นี่ได้เสียที
‘เป็นผู้ใหญ่ที่ไม่น่านับถือเอาซะเลย เติบโตมาแบบไหนกัน ก็แค่อกหักจากผู้ชาย หาใหม่ก็สิ้นเรื่องไม่ใช่รึไงวะ’
‘เอี๊ยด...’ ผมค่อย ๆ เปิดประตูเข้าไป เผื่อเธอจะสลบจนหลับ ทว่า...สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าแทบทำให้ผมอยากจะออกจากห้องทันที
“ทำอะไรของพี่วะเนี่ย...” ผมไม่คิดว่าเธอจะเมาเรื้อนขนาดนี้ เพราะตอนนี้ร่างกายของเธอกลับมีเพียงเสื้อในและกางเกงในที่ปกปิดร่างกายที่เร่าร้อนของเธอเท่านั้น
“พี่คอแห้งจังเลยค่ะน้องคอปเปอร์ ขอกินน้ำหน่อยสิคะ”
“เอาผ้าห่ม ปิดหน่อยไม่งั้นผมจะเอาน้ำในแก้วสาดใส่พี่แทน”
“อุ๊ย...เรียกพี่นีนี่ว่าพี่แล้วนี่นา...น่ารักจัง ก็ห้องน้องคอปเปอร์มันร้อนน่ะ พี่เลยคิดว่าถอดเสื้อผ้าง่ายกว่าเดินไปเปิดแอร์ค่ะ”
“กูเชื่อเลยแม่ง ว่าจะมีผู้หญิงแบบนี้ในโลก”
“ทำไมคะ จะบอกว่าพี่แก่ อีกรึไงกัน ไม่ลองแล้วจะรู้ได้ไง ชิส์” จู่ ๆ เธอก็งอนเอาผ้าห่มพันตัวแน่นแถมทำหน้ามุ่ย ดูท่าที่เธอมีนิสัยแบบนี้คงเพราะเหล้าจริง ๆ
ผมเดินไปไกลเธอ วางแก้วน้ำมะนาวน้ำผึ้งอุ่น ๆ ไว้ก่อนจะยืนกอดอกมอง
“กินซะ แล้วจะได้ตาสว่างสักทีว่าตอนนี้ตัวเองทำอะไรลงไป”
“อุ้ย!!! ดุพี่อีกแล้วนะคะ แต่ว่าพี่ไม่มีแรงเลย ป้อนหน่อยสิ”
“อย่าเรื่องมากดื่มเองดิ”
“นะ...นะ ป้อนพี่สาวคนนี้หน่อยได้ไหมคะ” ทำเงยหน้ามองผมทำตาปริบ ๆ ทำเอาผมใจอ่อน (ได้ไงกัน)
“เอานี่...รีบกินซะ ถ้าหายเมาก็กลับบ้านไป”
“ฮือ...ทำไมไล่พี่สาวแบบนี้ล่ะคะ พี่ก็มีหัวใจนะ ทำไมกันการที่พี่ชอบน้องสุดหล่อมันผิดมากรึไง หรือว่า...น้องคอปเปอร์ไม่ชอบผู้หญิงคะ”
“พูดบ้าอะไรของป้าเนี่ย”
“แน่ะ...เรียกป้าแบบนี้โกรธมากเหรอคะ ถ้าไม่ใช่แบบนั้นจริงทำไมถึงไม่ชอบพี่ล่ะ พี่ไม่ดีตรงไหน”
“แรดขนาดนี้ใครอยากจะได้กัน”
“ชิส์...นี่ก็ว่ากันตรงเกิ๊น เจ็บหัวใจจัง” เธอทำหน้ามุ่ยก่อนจะหันไปจิ๊บน้ำมะนาวน้ำผึ้งที่ผมทำไว้ “ยึ้ย~~~”
“เป็นอะไรอีก” ผมเริ่มทำหน้าไม่สบอารมณ์กับเธอเพราะเรื่องมากซะเหลือเกิน
“เปรี้ยวจัง” ใบหน้าเธอยู่ยี่ออกมาให้เห็นว่าเปรี้ยวมาก (หรือว่าแสดง)
“แล้วไง...แดก ๆ ไปเถอะ” ผมตอบปัดส่ง ๆ
“อยากเติมความหวานอีกหน่อย”
“เรื่องมากเดี๋ยวไปเอาน้ำผึ้งให้แล้วกัน” ผมทำทีจะลุกจากตรงนี้เพื่อเดินออกไปยังห้องครัวที่อยู่ด้านนอก ทว่า...
“ไม่ต้องค่ะ...มีอะไรที่หวานมากกว่านั้น” พูดจบเธอคว้าปกคาเสื้อผมจากนั้นก็ใช้เรียวปากบางนั้นประกบที่ปากผมทันที ผมตกใจจนนิ่งแข็งเป็นหินไม่คิดว่าผู้หญิงตรงหน้าจะกล้าทำแบบนี้ และแทนทีผมจะผลักเธอออกไป ผมดันนั่งนิ่งให้เธอบดจูบซะงั้น
‘ผมเป็นอะไรไป’
[Copper End Part]
- Writer
