“ทำไมมองกันแบบนั้นล่ะ ปวดหัวมากใช่ไหม” เพราะสายตาที่จ้องกันมานั้นคมเข้ม หรี่ตามองมายังรอยเลือดบนหน้าผากฉัน ก่อนจะก้มลงไปมองที่หัวเข่าฉันซึ่งมีพลาสเตอร์ปิดอยู่
“เกิดอะไรขึ้น!!! ทำไมสภาพพี่ถึงเป็นแบบนี้ แค่ก...แค่ก” เสียงทุ้มต่ำแหบไร้เรี่ยวแรงดุฉันทันทีที่เห็นแผล
“ฮ่ะ...ฮ่ะ...พี่ซุ่มซ่ามนิดหน่อยตอนไปซื้อยาน่ะ ไม่เป็นอะไรมากหรอก” ฉันหัวเราะกลบเกลื่อน พยายามปั้นหน้าให้ดูเหมือนไม่เป็นอะไร ฝืนยิ้มทนเจ็บทั้งที่จริงแล้วมันปวดมาก ๆ ก่อนจะก้มลงไปหยิบของที่วางไว้กับพื้น “พี่ซื้อข้าวต้มปลากับข้าวต้มหมู แล้วก็ซื้อยามาด้วย กินก่อนนะ จะได้หายเร็ว ๆ”
“แผลนี่หกล้มเพราะซื้อยาให้ผมงั้นเหรอ ล้มท่าไหนถึงได้กะเผลกมากขนาดนี้ห๊ะนีนี่!!!” ฉันถึงกับยื่นนิ่งทื่อกลืนน้ำลาย เพราะตอนนี้คอปเปอร์ดุเหมือนหมาบ้าแผดเสียงด้วยความไม่พอใจ ใบหน้าเขาโกรธจนแดงจัดร่วมกับฤทธิ์ไข้ ถึงขนาดเรียกชื่อฉันเฉย ๆ ออกมา “ทนเจ็บเม้มปากจนห
