ฉันกะพริบตาถี่ ๆ เบือนหน้าหนีด้วยความเขินอายเมื่อเขาพูดคำว่า ‘จูบ’ ออกมา แต่เขาก็ใช้มือหนาเชยปลายคางให้หันกลับไปมองเขาอยู่ดี เขาเลียริมฝีปากตัวเองช้า ๆ อย่างตั้งใจให้ฉันเห็น
“ทำไมล่ะ จูบผมไม่ได้เหรอ หรือว่าพี่ไม่ได้ชอบผมแล้ว...” ฉันถึงกับสตั้นนิ่งค้างราวกับถูกเสกเป็นหิน เขาไม่ได้พูดผิดใช่ไหม ที่ว่าฉันไม่ได้ชอบเขาแล้วเหรอ? เขากำลังเมายาพาราอยู่รึเปล่า แต่ถึงเป็นแบบนั้น ฉันก็อยากจะลองเลือกพูดตามความรู้สึกตัวเองสักครั้ง ฉันเป็นผู้ใหญ่พอที่จะยอมรับความจริงได้ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นแบบไหนก็ตาม
“ถ้าพี่ไม่ชอบ...คงไม่รีบแจ้นออกมาหาทันทีที่รู้ว่านายป่วยหรอก! แม้พี่จะเจ็บแค่ไหนพี่ก็มาหาได้ เพราะว่าพี่เป็นห่วง” ฉันหลับตาปี๋พูดมันออกไปทั้งหมด ฉันอยากไม่รู้เลยว่าตอนนี้คอปเปอร์จะมีสีหน้าแบบไหน เขาจะยี๋คนแก่กว่าที่บอกรักแบบนี้รึเปล่า หรือว่าเขาจะ...
ฉันหรี่ตาขึ้นมอง พบว่าใบหน้าของเขากำลังยิ้มกว้าง แววตาเต
