“คอปเปอร์!!! นายมาที่นี่ได้ยังไง” ใบหน้าฉันเบิกโตตกใจเพราะเขาไม่แม้แต่จะโทรมาบอกก่อนด้วยซ้ำ
“ก็ขึ้นรถมา” เขาตอบสั้น ๆ แต่กระนั้นสายตาเขาก็ดุขึ้นเมื่อมองกวาดสายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า “แต่งตัวแบบนี้จะออกไปไหน”
“หาอะไรกินที่หน้าคอนโดน่ะ” ฉันตอบ
“กลับไปเปลี่ยนชุดก่อน”
“ไม่เอา...ขี้เกียจจะตายชัก ก็แค่เดินไปร้านอาหารหน้าคอนโดนี่เอง”
“แต่นี่มันขาสั้น” น้ำเสียงของคอปเปอร์ดูไม่สบอารมณ์ แต่สำหรับฉันการใส่กางเกงขาสั้นไม่เห็นจะแปลก ใคร ๆ เขาก็ใส่กันนี่น่า
“ก็ใช่...ที่พี่ใส่กางเกงขาสั้น แต่นายดูนั่น..คนนั้นเขาก็ใส่ คนโน้นเขาก็ใส่ไม่เห็นจะเป็นไร ใคร ๆ เขาก็ใส่กัน” ฉันพูดแบบไม่แคร์อะไรอีกอย่างฉันก็ใส่ประจำเป็นเรื่องปกติ แต่คอปเปอร์กลับเม้มมุมปาก และเหมือนเขาพยายามจะเดินเข้ามาจับตัวฉัน
‘เขาต้องพยายามลากฉันกลับห้องไปเปลี่ยนแน่ ๆ ไม่ได้การต้องวิ่งไปด้านนอกคอนโดให้ได้’
“ฟิ้ว~~~” ฉันวิ่งหลบตัวพลิ้
