วินาทีนั้นแหละที่ฉันเริ่มรู้สึกตาสว่าง และเริ่มระแคะระคาย แม้จะจับไม่ได้ แต่ความหลงใหล ความรักที่มีให้เขา ฉันเริ่มเก็บมันคืนมาก ก็เหมือนคนที่คิดว่าจะใช่ พออยู่นานไปก็เผยธาตุแท้นั่นแหละ พอมานึกถึงตอนนี้เรียกได้ว่าโชคดีเป็นบ้าที่ไม่คบจนเกือบแต่งงาน
“ป้า...เงียบทำไม”
“ห๊า...เปล่า ๆ พอนายบอกว่าแฟน พี่ก็แค่คิดว่า ตอนนี้โสดแล้วนี่หว่า...”
“ดูอาการหนักนะ ไอ้นั่นทำไว้เจ็บล่ะสิ”
“ก็นิดนึง...”
“เสียใจ?” คอปเปอร์ถาม
“ไม่...ไม่สักนิด คนแบบนั้นแค่รู้สึกว่าโง่ เสียเวลามากกว่า”
“แล้วถ้าแฟนเก่ามายืนตรงหน้า ป้าจะกลับไปหาเขารึเปล่า”
“ฮ่า...ฉันโดนมาขนาดนั้น เจอหน้ากันไม่ถีบหัวก็บุญโขแล้ว เอาล่ะไม่พูดถึงเรื่องที่ผ่านมาได้ไหม สั่งบะหมี่กันดีกว่า” ฉันยิ้มก่อนจะหันตะโกนไปทางเฮีย
“เฮีย!!! สั่งบะหมี่ค่ะ~~~”
“เออ...กูรู้แล้วตะโกนทำไม” เฮียเจ้าของร้านบะหมี่ตะโกนกลับ
“ก็เคยไม่ตะโกนแล้วเฮียไม่ได้ยิน”
“นี่ล
