“เจ็บแผลไหม?” เขาละริมปากออกจากห***มอันชูชันของฉัน ถึงแม้เขาจะเครื่องติดแค่ไหน แต่เขาก็ยังคำนึงถึงแผลที่หน้าผากและเข่าของฉันที่ยังปวดอยู่
“ยังปวดอยู่ แต่ไม่มาก” ฉันไม่อยากโกหกเขาจริง ๆ เพราะตอนนี้ฉันงอเข่าข้างหนึ่งยังไม่ได้ แต่พอเห็นสีหน้าของเขาที่เปลี่ยนไปมันทำให้ฉันใจหวิว “แต่พี่ไม่เป็นไรจริง ๆ นะ ตอนนี้พี่แค่ต้องการนายแค่นั้นคอปเปอร์...แค่เห็นหน้านายพี่ก็ลืมความเจ็บไปหมดแล้ว” คำพูดนั้นเหมือนเป็นการเติมเชื้อไฟให้กัน
“ไม่เป็นไร ผมมีวิธีทำให้พี่มีความสุขกับผมโดยที่ไม่ต้องทรมานแผลหรอก...แต่สำหรับส่วนอื่น” เขาก้มมากระซิบข้างหู “อย่างตรงนี้...ผมคงต้องให้พี่อดทนไว้หน่อยนะครับ” ใบหน้าฉันแดงจ๋า เพราะนอกจากเสียงแหบพร่าที่กระซิบกันแล้ว เขายังเลื่อนมือไปจับจุดอ่อนไหวกึ่งกลางกายกัน ก่อนจะลูบมันเบา ๆ กระตุ้นให้ตัวฉันเผลอขมิบไม่รู้ตัว
‘เสียวจะตายแล้วนะ’
“วันนี้เป็นของผมนะ”
“จะมีแรงเหรอคะ ป่วยอย
