พ่ายรักวิศวะมาดนิ่ง

ตอนที่ 8 ความเมา...ใจกล้า...หน้าด้าน

ฉันเดินเซจะไปหยิบกระเป๋า แต่ว่ากระเป๋าที่อยู่ตรงม้านั่งกลับหายไปทำเอาฉันตกใจสุดขีด

“กระเป๋า กระเป๋าฉันหายไปไหน!!!” ฉันเดินไปรอบ ๆ เซไปมา ก้ม ๆ เงย ๆ ที่ม้านั่งนั่นอย่างร้อนลน แต่หายังไงก็หาไม่เจอ

“นี่อะเหรอ...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำให้ฉันหันไปมองคอปเปอร์ที่ชูกระเป๋าคู่ใจฉันไว้ในมือ

“เอากระเป๋าพี่มานะ...” ฉันวิ่งแจ้นไปหาเขา ปวดหัวก็ปวดหัวยังจะโดนเด็กแกล้งอีก ทว่า...ส่วนสูงที่ต่างกัน ฉันสูงแค่ 168 ส่วนคอปเปอร์น่าจะสูงสัก 188 ได้ แค่เขาชูกระเป๋าไว้เหนือหัว แม้ฉันจะกระโดดจนสุดแรงก็ไม่อาจเอากระเป๋าได้ ทำให้ตอนนี้ฉันไม่สบอารมณ์สุด ๆ เท้าสะเอวมองคนหน้าหล่อ ไม่สิตอนนี้น่าจะเรียกว่าหน้าตบมากกว่าที่กำลังยกยิ้มมุมปาก เหมือนพอใจที่ฉันมีสภาพแบบนี้

“เดี๋ยวผมไปส่ง...ผู้หญิงจะกลับคนเดียวแบบนี้มันอันตราย”

“แต่ให้พี่ไปกับผู้ชายตรงสเปกสองต่อสองแบบนี้นะเหรอ ไม่ดีมั้งคะ น้องชายไม่กลัวพี่สาวคนนี้ตะครุบรึไง”

“ตัวเล็กลีบเท่ากระดานจะมีแรงแค่ไหนกันเชียว” ไม่รู้เพราะเมา หรือบางคำมันชวนหาเรื่อง ‘เด็กนี่กำลังหาว่าหุ่นชั้นแบนเป็นกระดานงั้นเหรอ ยอมไม่ได้นะ หน้าอกหน้าใจฉันมันล้ำหน้ายิ่งกว่าใครซะอีก’

“ใครหุ่นเล็กเท่ากระดานกันค่ะน้องชาย พี่เหรอเหรอ เหอะ ดูถูกกันไปแล้ว ดูนี่ก่อน...” ฉันไม่พูดเปล่าใช้สองมือบีบชิดหน้าอกตัวเองอย่างหน้าไม่อาย (ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าทำอะไรลง) “นมใหญ่จนพี่ต้องใช้ชีวิตลำบากขนาดนี้ บอกพี่กระดาษ”

“ทำบ้าอะไรของป้าเนี่ย...ไม่อายบ้างรึไง” คอปเปอร์พยายามเบือนหน้าไม่ยอมมอง มันทำให้ฉันได้ใจที่จะแกล้งไอ้เด้กนี้มากขึ้นฉันจึงตามไปยืนตรงหน้าแล้วเคล้นนมจนแทบล้นออกจากเดรสแดง สุดท้ายเด็กนี่ก็ทนไม่ได้ เอาเสื้อมารัดตัวฉัน พร้อมกับรวบข้อมือฉันดึงให้เดินตามไปที่รถของเขาจากนั้นก็จับฉันยัดลงไปที่นั่งข้างคนขับ ปิดประตูดัง ‘ปัง’ ทำเอาฉันสะดุ้ง รัดเข็มขัดขดตัวนั่ง

‘เด็กนี่ อยู่ปี 4 จริง ๆ เหรอเนี่ย ให้ตายเถอะ ดุชะมัด’

รถของคอปเปอร์วิ่งออกจากรถคลับXXX บรรยากาศในรถเงียบสงัด แอร์รถก็พัดหน้าซะจนเคลิ้ม แถมอาการเมาค้างก็ยังหนักหนาอยู่...ถ้าฉันนอนสักงีบจะเป็นอะไรไหมนะ

สรุปฉันก็หลับมันไปจริง ๆ (Zzz)

(Copper Part)

“ยัยป้านี่อาการหนักชะมัด” ผมพึมพำด้วยอารมณ์ที่ไม่เอ็นจอยเท่าไหร่ เอาจริงผมไม่ได้อยากมาสักนิด และไม่ได้ตามเธอมาด้วย แต่ไอ้พวกเพื่อนมันนะดิ ดันคะยั้นคะยอให้ผมมา เพราะว่าผมเป็นคนเดียวที่จะพาพวกมันเข้าคลับXXX ที่เข้ายาก ๆ นั่นได้ เพราะมันคือคลับของครอบครับผม พี่สาวของผมเป็นเจ้าของนะสิ

“อ้าวเวรแล้วไง แล้วต้องไปส่งยัยป้าหุ่นสะบึ้มนี่ที่ไหนกัน” พอผมพึ่งนึกได้ ก็หันหน้าไปมองร่างของเธอที่นอนนิ่ง พอยังอ้าปากพะงาบ ๆ ๆ แทบไม่เหลือความเป็นกุลสตรีเท่านั้นยังไม่พอเธอยังนั่งอ้าขาจนชายเดรสถกขึ้นจนเห็นกางเกงใน ทำเอาผมต้องคอยเบือนหน้าหนี

‘แล้วทำไมใบหน้าผมถึงร้อนผ่าวขนาดนี้กัน’

ผมตัดสินใจจอดข้างทาง เพราะตอนนี้ผมดันขับตรงดิ่งมาทางคอนโดตัวเองด้วยความเคยชินแล้ว

‘คร๊อกฟี้~~~’

“กรนอีกต่างหากบ้าจริง...นี่ป้าตื่นดิ ให้ไปส่งที่ไหน...” ผมแตะเธอเบา ๆ แต่เธอกลับคว้ามับเข้าแขนผมกอดแน่น และสิ่งที่ทำให้ผมตกใจคือ เธออ้าปากกัดแขนผมจัง ๆ

“โอ๊ย...ทำอะไรของป้าเนี่ย” ผมหันไปดูตะคอกเธอ แต่เชื่อรึเปล่าเธอไม่ได้ลืมตาด้วยซ้ำ แถมจู่ ๆ ก็ร้องไห้ออกมา

‘ละเมอสินะ’

“ไอ้เวร...!!!” เธอสบถออกมาทั้งที่ยังหลับ ผมเลิกคิ้วมองยัยป้านี่อย่างไม่พอใจนัก “ไม่รักกูแล้วทำไมไม่ทิ้งไปตั้งแต่แรก...มึงหลอกเอาตังกูไปเปย์นังเด็กนั่นทำไม ฮือ...”

ผมเริ่มทำตัวไม่ผู้แล้วครับ เพราะเธอดันละเมอร้องไห้ออกมา แถมยังพรั่งพรูสิ่งที่เธอคงต้องเผชิญมา นั่นจึงทำให้ผมรู้ว่ายัยป้านี่ อกหักมาสินะ... พอรู้แบบนั้นผมก็รำคาญเธอไม่ลงแล้วล่ะ

“นี่ป้า ผมไม่ใช่แฟนเก่าป้า บอกมาให้ผมไปส่งที่ไหน” ผมยังคงไม่ละความพยายามที่จะถามไถ่ที่อยู่เธอเพื่อไปส่ง แต่สิ่งที่ได้กลับมา...

“ไม่บอกจะนอน...” แล้วเธอก็พลิกตัวหันไปอีกทางแล้วกรนใส่ผมทั้งอย่างนั้น

‘คร๊อกฟี่~~~’

“ปวดหัวเลยกู...เอาวะเป็นไงเป็นกัน” ในเมื่อผมไปส่งเธอไม่ได้ งั้นผมก็พาเธอไปอยู่ที่คอนโดตัวเองก่อนแล้วกัน ผมสาบานได้ว่าผมจะไม่ทำอะไรยัยป้านี่หรอก ถึงหุ่นเธอจะน่า...เฮ้อ...ก็ตาม แต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องคิดหนักคือผมจะพาเธอขึ้นไปบนห้องยังไง เพราะเธอดันสลบเมือดขนาดนี้ ขนาดเรียกจนหูชา เธอยังไม่ยอมตื่นมาด้วยซ้ำ ครั้นจะอุ้มเธอไปโต้ง ๆ คนทั้งคอนโดคงหาว่าผมลักพาตัวเธอมาทำเรื่องไม่ดีอีก แต่แล้วสวรรค์ก็เหมือนมาโปรดผม เพราะในรถมีเสื้อฮู้ดกางเกงยาวของผมอยู่ ใช้แก้สถานการณ์ไปก่อนแล้วกัน