(พักเที่ยง)
“เที่ยงแล้วเหรอเนี่ย หิวข้าวจัง กินอะไรดีนะ...” ฉันลุกขึ้นคว้ากระเป๋าใบเล็กสีขาว กะว่าจะออกไปหายัยมิ้มซะหน่อย แต่แล้วมือถือของฉันก็ดังขึ้น
[เสียงเรียกเข้า]
ปรากฏเป็นชื่อของแฟนเด็กฉันเอง
“ว่าไง...” ฉันพูด
“กินข้าวกัน”
“บ้า...จะไปกินด้วยกันได้ยังไง เดี๋ยวคนก็เห็นกันหรอก”
“ก็ไปกินที่อื่น” เสียงนิ่งและเอาแต่ใจพูดผ่านสายมา
“แต่ว่า...” ฉันยังไม่ทันง้างปากพูดต่อ เขาก็แทรกเสียงขึ้นมาทันที
“ไม่มีแต่...ไปกินกับผมไม่งั้นคนได้รู้ทั้งบริษัทแน่ว่าหัวหน้าแผนกบัญชีล่อเด็กฝึกงาน”
“ไอ้บ้าคอปเปอร์!!!” ฉันตะโกนดังลั่นในห้อง “ไปก็ไป งั้นไปเจอกันที่ลานจอดรถแล้วกัน”
“ได้ครับที่รัก...ตู้ด~~~” ไม่ทันได้ด่าคืนเขาก็วางสายฉันไปแล้ว ฉันจึงได้แต่กลืนคำบ่นลงคอไปหมด ไม่ทันไรเจ้าเด็กนี้ก็ทำเอาฉันเป็นแค่ลูกไก่ในกำมือไปซะแล้ว
ฉันเปิดประตูออกมา ลืมไปซะสนิทว่าต้องเจอกับยัยมิ้มที่รอไปกินข้าวด้วยกันตลอด.
