(พักเที่ยง)
ฉันซึ่งยังคงตรวจงบการเงินของหลาย ๆ แผนกที่ยื่นตั้งเบิกเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียดอยู่จนแทบไม่ดูเวลา จู่ ๆ เสียงเคาะประตู
‘ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...’ ก็ดังขึ้นอีกครั้ง...แน่นอนว่าจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากยัยมิ้ม ทำไมฉันถึงรู้นะเหรอ...ก็เพราะเสียงมาก่อนหน้าเสมอไงล่ะ
“หัวหน้าคะ...หัวหน้า” ฉันเงยหน้ามองเพื่อนสาวที่อารมณ์ดีมาแต่ไกล
“ว่าไง...”
“กินข้าวกันค่ะ” ยัยมิ้มพูดพร้อมกับเดินเข้ามาปิดแฟ้มตรงหน้าฉัน ทำเอาฉันที่หัวกำลังตั้งหน้าทำงานในหัวมีแต่ตัวเลขต้องเงยหน้ามองด้วยความไม่สบอารมณ์
“ฉันยังเคลียร์งานไม่เห็น หิวก็ไปกินก่อนสิยะ” ฉันสบถออกมา
“เมื่อวานในสายเราพูดว่าไง แกต้องทำตามสัญญา ไม่งั้นฉันจะด่าหูเช็ดทั้งวัน จะลองดูไหมล่ะ นังเพื่อนเวร” ยัยมิ้มดูโกรธจริง ฉันก็ลืมไปซะสนิทว่าทำผิดต่อนางอยู่จึงต้องดีดตัวลุกขึ้นเก็บของทุกอย่างคว้ากระเป๋าใบเล็กเดินไปนวดไหล่นางให้สงบสติ
“โอ๋ ๆ เพื่อนโอ
