ฉันมองตาขวางผ่านแว่นตา คว้าแฟ้มขึ้นมาเปิดอย่างรวดเร็ว จากที่หัวร้อนสุด ๆ อยู่แล้ว เมื่อเห็นเอกสารตรงหน้าก็ยิ่งหัวแทบระเบิดไปอีก
“นี่มันอะไรกัน?” ฉันถึงกับพ่นลมหายใจเมื่อเห็นความสะเพร่าของฝ่ายออกแบบตึก “ตัวเลขตรงนี้พิมพ์ตกศูนย์ไปตัวหนึ่งนี่ ยอดจัดซื้อวัสดุก็เกินเพดานที่ตกลงไปตอนแรก...ใครเป็นคนทำร่างงบนี้กันห๊ะ!!!” ฉันกุมขมับถึงกับถอดแว่นหนาเตอะนี้ออก “หงุดหงิด หงุดหงิดเป็นบ้าเลย” ฉันบ่นออกมายับ ๆ จนลืมนึกไปเลยว่ามีคอปเปอร์นั่งอยู่ในห้องด้วยเหมือนกัน
“พี่กรณ์นั่นแหละ...” เสียงทุ้มต่ำพูดทำให้ฉันได้สติขึ้นมา
“เฮ้อ...พี่กรณ์นะพี่กรณ์ ฝากไปบอกพี่กรณ์เลยนะว่า ถ้าส่งมาแต่ละทียอดไม่นิ่งแบบนี้ ฉันจะตีกลับแน่ แล้วไอ้ฟอร์มที่ใช้มันก็รุ่นเก่าด้วย รอนี่แป๊บ เดี๋ยวไปเอาให้ บอกพี่กรณ์ด้วยว่าซีร็อกซ์ไว้เยอะ ๆ”
“อืม...”
“อืมอะไร ครับสิ...ไม่สุภาพเอาซะเลย” เวลาทำงานฉันหงุดหงิดจริง ๆ นะ คนที่ดูไม่มีสัมมา
