(ณ ลานจอดรถ)
“โอ๊ย...ปวดเนื้อปวดตัวจังเลยเว้ย...” ฉันขับรถมาถึงบริษัทเพียงขาที่ต้องก้าวลงจากรถก็แทบร้าวจี๊ดขึ้นสมอง ยืดเส้นยืดสายเพื่อให้เส้นเอ็นที่รัดตึงได้คลายไปบ้าง
และที่ฉันเป็นแบบนี้เพราะวันก่อนที่ผ่านมา แฟนของฉัน (คอปเปอร์) เขาแทบจะไม่ยอมปล่อยฉันกลับห้องแถมยังตัวติดกันแทบจะเนื้อแนบเนื้อตลอด จะไปอาบน้ำก็ตามเข้ามากระแทก จะทำอาหารก็แกล้งจับนั่นนี่ ไม่พอตอนนั่งดูซีรีส์ ยังตามมานั่งซ้อนหลังกันล้วงเขี่ยจนฉันเกิดอารมณ์สุดท้ายก็เรียกได้ว่า ภายในห้องของเขาทุกมุม ฉันถูกคนร่างแกร่งยกไปกระแทกลำมาหมดแล้วค่ะ แฟนเด็กนี่มันฤทธิ์เยอะจริง ๆ
ฉันเดินเข้าบริษัทด้วยชุดสูทสีสุภาพมาดหัวหน้าแผนกบัญชีที่น่าเคารพ
“อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่นีนี่ วันนี้ดูสดใสจังเลยนะคะ หน้าตาอิ่มเอมมากเลยนะ” พนักงานประชาสัมพันธ์ทักทายกันอย่างเคย แต่ครั้งนี้ดูจะพูดเยอะเป็นพิเศษ
“เหรอคะ...พี่ก็เป็นแบบนี้ทุกวันนี่ สงสัยไม่ค่อยมีเรื่
