‘เอี๊ยด’
“ถึงแล้ว...” ฉันจอดรถเทียบหน้าคอนโดของเขา ฝนเริ่มซาลงไปมากเหลือเพียงละอองบาง ๆ คอปเปอร์เองก็ยังไม่ลงจากรถสักที
“...”
“ถึงแล้วได้ยินพี่รึเปล่า” ฉันเรียกเขาเพราะคิดว่าเขาคงกำลังเหม่ออยู่
“รู้แล้วน่า...ทำไมอยากไล่ขนาดนั้นเชียว”
“ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย ตอนนี้ตัวนายเปียกอยู่ขืนนั่งชื้น ๆ แบบนี้จะเป็นหวัดเอาได้นะ”
“ห่วงผมเหรอ?”
“ก็ห่วง เพราะยังไงก็พากันมาเดินเที่ยวเนี่ย กลับห้องไปกินยาพาราไว้ด้วย”
“ผมแข็งแรงจะตายไม่จำเป็นหรอก”
“ทำเป็นปากดีนะ...รีบกลับขึ้นห้องไปอาบน้ำ เป่าผมให้แห้ง ซะ...”
“เหอะ...ทำตัวเป็นยัยแก่ขี้บ่นไปได้”
“นี่!!!” ฉันเริ่มมีน้ำโห...จ้องเขาเขม็ง
“โอเค...ผมจะลงรถแล้วครับ” เขาเดินออกไปทั้งที่บนหัวเขายังมีผ้าขนหนูฉันอยู่ และอ้อมไปด้านหลังเพื่อเอาจักรยานที่พังออกไปด้วย ส่วนเสื้อช็อปเขาที่ถอดให้ฉันคลุมก็ยังอยู่ในรถฉัน
“เดี๋ยว...นายลืมเสื้อช็อปไว้ที่รถพี่นะ” ฉันตะ
