858. Gün: Dilek Ağacına Gömülmüş Kalp
-Geçmiş-
Yüzüme esen rüzgarı iliklerime kadar hissettim. Sanki beni saran bir anneymiş gibi ya da yüzüme yakın bir şekilde konuşan sevdiğimmiş gibi hissediyordum ama sıradan bir rüzgardı. Sadece bana değil, herkese esiyordu.
Kulağımda yankılanan müzik ağlamam için beni içine çekiyordu sanki ama ağlamıyordum. Ağlayamıyordum. Kabullenmiştim sanırım bazı şeyleri. Ağlasam da değişen hiçbir şey olmayacaktı, sadece gözlerim acıyacaktı.
Yeni şarkıya geçtiğinde hemen telefonumu cebimden çıkardım ve az önce dinlediğim şarkıyı açtım. Döngüye alabilirdim aslında ama kolaya kaçmak istemiyordum. Kendi isteğimle şarkıyı tutmaya çalışıyordum.
Aşırı depresif halim benim bile canımı sıkarken oflayarak kendimi kumların üzerine bıraktım. Hava kararmak üzereydi ve be
