830. Gün: Doğum Günü (Part: 1)
-Geçmiş-
"İyi ki doğdun canım kızım." Gece tam on iki olduğu sıra babam kapımı tıklatıp elinde pastayla içeri girmişti. Gözlerim şokla açılırken elimle ağzımı kapatmadan edememiştim. Resmen doğum günümü unutmuştum.
"Baba... Ne gerek vardı?" Babam yorgun gözlerindeki gülümsemeyle yanıma geldi ve pastayı yüzüme doğru tuttu.
"Canım kızım için az bile. Hadi dilek dile."
Dolan gözlerimi kapatıp dilek düşünmeye başladım. Aklıma gelen ilk dilek yüzümü buruşturmama neden olmuştu. Babam halimi fark etmesin diye gülümseyip bir şey dilemeden pastamın üzerindeki mumu üfledim. Hoş, ne dilersem dileyim olacak bir şey değildi. Ne annem geri gelecekti ne de... Neyse.
Babam pastayı komidinin üzerine bıraktı ve beni sıkıca sarıp başımın üzerine minik bir öpücük kondurdu.
