ตอนจบ
ความลับของเราสอง
แสงแดดอ่อนๆ ลอดม่านหน้าต่างเข้ามาทาบทับบนพรมในห้องนั่งเล่น เสียงเปิดหน้าหนังสือของรสราแผ่วเบาราวกับไม่อยากทำลายความเงียบในบริเวณนั้น
ทว่า ความสงบกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงกริ่งหน้าบ้านที่ดังขึ้น
ติ๊งต่อง...
รสราเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะพาตัวเองลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางๆ ตามนิสัยที่ฝังลึกเวลาเจอแขกไม่คุ้นหน้า แต่ทันทีที่ประตูเปิดออก รอยยิ้มนั้นก็พลันแข็งค้าง
เบื้องหน้าเธอคือหญิงสาวรูปร่างเพรียวระหง ผิวขาวเนียนสะอาด ใบหน้าหวานฉ่ำแต่งแต้มสีชมพูจางๆ ดูสุขภาพดีแบบที่ไม่ต้องพยายาม เธอสวมชุดเดรสที่แนบเข้ากับลำตัวบางอย่างพอดิบพอดี ผมยาวสลวยถูกรวบหลวมๆ ไว้ข้างเดียว
“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าชินอยู่ไหมคะ?” เสียงนั้นนุ่มละมุน แต่คนฟังกลับไม่รู้สึกถึงความหวานสักนิด รสรากะพริบตาถี่ๆ ข่มอารมณ์ไม่ให้สะท้อนออกมาผ่านสีหน้า
“เอ่อ อยู่ค่ะ เดี๋ยวฉัน
