ตอน ขอเป็นเจ้าของ
“ปล่อย! ปล่อยนะไอ้ประธานงี่เง่า! ไหนเคยบอกว่าจะไม่ทำแบบนี้แล้วไง!”
สาวเจ้าร้องประท้วงเสียงหลง ทว่าร่างสูงใหญ่ของคนที่กำลังหัวเสียกลับไม่ยอมฟังเสียง เขาอุ้มเธอจ้ำอ้าวเข้ามาในร้านที่มืดมิด ความหงุดหงิดที่สุมอกมาทั้งคืนทำให้เขาเผลอลงแรงรัดร่างบางแน่นไปนิด ทันทีที่ถึงห้องพักส่วนตัว เขาก็วางเธอลงบนเตียงนุ่มอย่างเบามือที่สุด ราวกับจะชดเชยความรุนแรงก่อนหน้านี้
“ขอโทษ... มือมันไปเอง”
ชายหนุ่มเอ่ยเสียงแผ่วพลางทำหน้ารู้สึกผิดเมื่อเหลือบไปเห็นสีหน้าบูดบึ้งและความตระหนกในดวงตาคู่สวย เขาถอนหายใจยาวพลางทรุดตัวลงนั่งขอบเตียงข้าง ๆ เธอ
“ทำแบบนี้ทำไมคะ? คุณต้องการอะไรจากฉันนักหนาถึงไม่ยอมหยุดยุ่งกับฉันสักที ผู้หญิงรอบตัวคุณมีให้ยุ่งเยอะแยะไปหมด... ทำไมไม่ไปยุ่งกับคนพวกนั้น!” เมต้าตะเบ็งเสียงใส่ด้วยความหงุดหงิดพลางขยับตัวหนี ทว่าในใจกลับเริ่มวูบไหวกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของเขา
“ผมไม่อยา
