บิ๊กบอสที่ 2

1278 Words

บิ๊กบอสที่ 2 บริการถึงที่ โรงงานเพอร์เซสในนิคมอุตสาหกรรม M ตั้งอยู่ห่างจากเมืองหลวงร้อยกว่ากิโล ผมกำลังนั่งเขียนโค๊ดสำหรับออกแบบให้แขนกลประกอบชิ้นส่วนงานตามแบบต่างๆ ซึ่งโรงงานแห่งนี้ทันสมัยมาก แทบไม่ได้ใช้แรงงานคน ดังนั้นโปรแกรมเมอร์อย่างผมจึงก้มหน้าก้มตาทำโอทีแทบไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวัน “นพ ช่วยพี่หน่อยวะ! วันนี้วันเกิดลูกสาวพี่ เอ็งอยู่คนเดียวนะ” “…” ผมแทบอยาจะตะโกนว่า พี่ครับ ปีนี้พี่ใช้ข้ออ้างวันเกิดลูกสาวไปหกครั้งแล้ว หรือว่าบ้านพี่มีลูกสาวหกคน! ถึงจะคิดแบบนั้น แต่ปากผมยังพูดอย่างสุภาพ “ได้ครับพี่ต้น เดี๋ยวผมอยู่ต่อเอง พี่ไปหาของขวัญวันเกิดให้ลูกเถอะ” กล่าวจบก็เป็นจังหวะที่พี่ต้นเดินพ้นประตู ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้สนใจฟัง “เหอๆ”ผมคิดในใจ ลำบากกูอีกแล้วสินะ จากนั้นก้มหน้าก้มตารัวคีย์บอร์ดต่อไป… สองทุ่มตรง “เอกอิเอ๊ก เอกกก”เสียงริงโทนประหลาดผมเอง ผมพอได้ยินจึงหันไปมอง ก็พบเบอร์โทรโชว์หรา เมมชื่อว่า “บิ๊กบอสสาว” ดูจากเวลาในโทรศัพท์ ความจริงผมตั้งใจไม่รับสาย แต่เสียงไก่ขันที่ผมตั้งไว้มันดังนานมาก นานเสียจนผมรำคาญ เลยเอื้อมมือไปหยิบมาแนบหู โดยใช้ไหล่เหน็บไว้ ส่วนมือทั้งสองกลับมารัวคีย์บอร์ดเหมือนเดิม “ครับบอส”ผมทักทายปลายสายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ตาจ้องจอคอมไม่กะพริบ เพราะไม่อยากให้เกิดความผิดพลาด “หึ! เป็นบ้าอะไรกว่าจะรับสาย บอกแล้วไม่ใช้ไงว่าให้พกโทรศัพท์ตลอดเวลา!” ผมถือว่าคำตำหนินี้เป็นลมผ่านหู เหมือนกับธาตุอากาศเส้นหนึ่ง ไม่ได้สนใจอะไร แต่ปากยังกล่าวตอบว่า “ขอโทษครับคุณหยก เมื่อครู่ผมไปเข้าห้องน้ำมา” “…” “เออ ช่างเถอะ ว่าแต่นายมาหาฉันหน่อย ซื้ออะไรก็ได้ขึ้นมาให้กินด้วย แล้วก็อย่าลืมถุงยาง” ผมฟังจากน้ำเสียง ก็รู้ว่าเธอกำลังเ****นมากแน่ๆ แต่ผมตอนนี้จะไปได้ยังไงละ ก็งานยังไม่เสร็จ แถมพรุ่งนี้ก็ถึงกำหนดส่งงานแล้วด้วย “คุณหยกครับ ไปไม่ได้ครับ คุณหาซื้ออะไรกินเองนะ ผมทำโอทีอยู่ครับ” แสงจากจอคอมสะท้อนจ้าใส่แว่นตาผม นิ้วมือเรียวผมรัวยิกๆ เสียงคีย์บอร์ดราวกับลูกเห็บตกป็อกแปก พอบอกปฏิเสธไปแล้ว ผมยังตั้งใจกระแทกนิ้วมือแรงๆ ลงแป้นพิมพ์ให้เกิดเสียงดัง เรื่องราวต่อจากนั้นผมจะไม่กล่าว แต่เอาเป็นว่าพอผมพูดไปว่าทำโอ “ผมโดนคุณหยกด่ายับ!” “…” *** โรงงานเพอร์เซสแบ่งออกเป็นหลายเฟส ในพื้นที่เดียวกันเกือบสองร้อยไร่ มีบางอาคารสร้างเสร็จแล้ว บางอาคารกำลังก่อสร้างอยู่ ส่วนผมเองนั่งอยู่ในออฟฟิศสำนักงาน ซึ่งตั้งอยู่ไม่ห่างจากประตูทางเข้าโรงงานเท่าใด นี่เป็นตึกสูงสี่ชั้น กว้างพอๆ กับสนามฟุตบอล เป็นหนึ่งในสามออฟฟิศหลักของโรงงานแห่งนี้ “โหล! นายอยู่ไหน ลงมารับฉันหน่อย!” “แล้วคุณอยู่ไหนครับ ผมรออยู่ตู้กดน้ำ” เกือบสามทุ่ม คนส่วนใหญ่เลิกงานกันหมด จะมีก็แต่รปภ.และคนงานกะกลางคืน ส่วนพวกทำงานเอกสารชิ่งหนีไปหมดตั้งแต่ห้าโมง ผมที่โดนด่าไปหลายชุดไหนเลยกล้าช้า พอคุณหยกบอกว่าจะมาหา ผมก็รีบมาดักรอเขาใกล้ๆ ป้อมยามทางเข้าทันที “บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าทำโอ! เงินนายไม่พอใช้รึไง หรือฉันให้น้อยไปห๊ะ!” ทันทีที่เห็นหน้าผม คุณหยกก็จัดชุดใหญ่ใส่ผมแบบถึงเนื้อ อาจจะเป็นเพราะเวลานี้มีคนไม่มาก เธอถึงกล้าทำกับผมราวกับหมาน้อย บิดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวในจนทะลุถึงพุงผม ผมเจ็บแปลบ! เลยเดินตามแรงมือที่คุณหยกดึง เพื่อผ่อนแรงไม่ให้เจ็บจนเกินไป “โอ๊ย! คุณหยก ผมเจ็บนะครับ!” “เจ็บแล้วยังไง แค่นี้ตายได้เหรอ?” พอได้ยินคำพูด ผมพลันท้อแท้ ผู้หญิงอะไรเอาแต่ใจชะมัด ในเมื่อออกความเห็นหรือเถียงอะไรไม่ได้ ผมก็ได้แต่เดินตามเธอไป โดยไม่รู้สักนิด ว่าเธอจะพาไปไหน ยิ่งเดินก็ยิ่งมืด โรงงานแห่งนี้ นอกจากสำนักงานที่ผมอยู่ ผมแทบไม่เคยเดินชมดูที่ไหน แตกต่างจากคุณหยก เธอรู้หมดตรงไหนมีกล้อง ตรงไหนไม่มีกล้อง ระหว่างเดินเธอก็พูดกับผมเบาๆ ว่า “ข้างกำแพงหลังแทงก์น้ำตรงนั้นไม่มีกล้อง นายเอาฉันตรงนั้นนะ ฉันอยากจะตายอยู่แล้ว” กำแพงสูงเกือบสี่เมตร ทั้งยังมีแทงก์น้ำดีที่ใช้ในโรงงานอย่างใหญ่ นับเป็นจุดอับสายตาที่เหมาะสมในการลักลอบแอบแซ่บกัน ชุดชีฟองสีฟ้าอ่อนลายดอกไม้อะไรสักอย่างซึ่งผมไม่รู้จัก คุณหยกไม่พูดพร่ำทำเพลง พอหาที่ได้ก็ย่อตัวเกี่ยวแพนตี้ของตัวเองออก เธอโยนให้ผมรับไว้โดยไม่ส่งสัญญาณก่อน จนผมเกือบพลาดทำร่วง จากนั้นหันหน้าเข้าหาแทงก์น้ำ ย่อตัวโก่งสะโพกเล็กน้อย แล้วบอกผมว่าถุงยางอยู่ในกระเป๋าใบเล็กที่วางไว้เมื่อกี้ “คุณแน่ใจนะครับว่าไม่มีกล้อง” ผมยืนแสดงสีหน้าเหลอหลาหันซ้ายหันขวา สำรวจมุมสูงเพื่อความชัวร์ “รีบๆ เอา! บอกว่าไม่มีก็คือไม่มี!” เสียงหายใจออกจมูกฟึดฟัด ผมรู้ได้ทันที คุณหยกไม่พอใจผมอีกแล้ว “…” เนื่องจากแสงไฟมืดมาก ผมพอเปิดชายกระโปรงชุดเธอที่ยาวเกือบถึงเขาขึ้นก็มองไม่เห็นจุดเชื่อมต่อ หากแต่นี่ไม่เป็นปัญหา พอผมสวมถุงยางเสร็จก็เดินเข้าไปประกบเธอทางด้านหลัง เหมือนเธอจะรู้ระดับเราสองคนดีเลยเขย่งปลายเท้าแอ่นก้นขึ้น จากนั้นเอื้อมมือกลับหลังมาดึงบิ๊กบอกชายของผม เข้าสู่บิ๊กบอสหญิงของเธอ “อืมมมม” เสียงครางออกจมูกอย่างพึงพอใจ “พั่บๆพั่บๆพั่บๆ” “เสียวยังครับคุณหยก ให้ผมซอยแรงขึ้นมั้ย” “ดีอยู่ กำลังเสียวเลย” “พั่บๆพั่บๆพั่บๆ” พอได้คำตอบผมก็จำจังหวะที่เธอชอบไว้ ซอยถี่ยิบเอาใจ ยิ่งคุณหยกกลั้นเสียงครางแบบนี้ ผมก็ยิ่งชอบ “อืมมมอืมมม อู้ยยยย” “นพ ฉันจุก เธออย่าเข้ามาลึก” จริงๆ ผมได้ยินที่เธอพูดนะ แต่จังหวะนี้ใครจะสน ยิ่งผมเห็นเธอทรมานอดกลั้น ผมก็ยิ่งชอบ เลยโหยงตัวกอดเอวเธอแน่นๆ ผ่านเนื้อผ้าชีฟอง เสยบั้นท้ายตนเองขึ้นส่งบอสใหญ่ของผมเข้าส่วนที่ลึก ตอกอัดเน้นๆ หลายสิบครั้งก่อนผมจะคำรามฮึมฮำในลำคอ กระตุกเอวเบาๆ อีกหลายครั้ง พ่นของเหลวบางอย่างเต็มถุงยาง “พรวด! พรวด! พรวด!” “อู้ยยย ซีดดด คุณหยก ผมโทษทีนะ ไม่ไหวจริงๆ ครับ มันไม่ไหวจริงๆ” นี่ราวกับการเหยียบหางแม่เสือสาว ผมหอบหายใจ แฮก แฮก หมดแรงอ่อนล้า แต่ยังได้ยินเสียงด่าทอของคุณหยกที่โก่งตูดอยู่ตรงหน้า รู้สึกเหมือนเธอจะด่าว่า… “ไอ้นพ! บอกกี่ครั้งแล้วอย่าเสร็จก่อนฉัน นายอยากจะตกงานเหรอ!!!” “….” ***

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more