ชู้ที่ 1

2029 Words

สามีที่ 1 แม่นมหลี่ ภายในห้องเก็บฟืนมืดมิด ข้าสองขาอ่อนแรงไม่มีแม้กระทั่งปัญญาจะลุกขึ้นยืน หากจะเล่าคงต้องย้อนกลับไปหนึ่งชั่วยามก่อนหน้านี้ ตอนที่ข้าเพิ่งออกจากเรือนนายหญิงผู้เฒ่า ซึ่งเป็นมารดาแท้ๆ ของนายท่านผู้นำตระกูล ข้ามีนามว่าหลี่หงเหนียง เพราะตัวข้าเป็นบ่าวที่เกิดในคฤหาสน์ ข้าจึงได้ใช้แซ่หลี่ตามเจ้านาย พอเริ่มสื่อสารได้ก็ถูกฝึกเป็นสาวใช้ สรุปคือข้าเป็นสมบัติของตระกูลนี้ เป็นบ่าวไพร่ตั้งแต่กำเนิดนั่นเอง หนึ่งชั่วยามก่อน หลังจากปรนนิบัติท่านผู้เฒ่าเข้านอน ข้าเดินกลับเรือนของข้าโดยใช้เส้นทางประจำ ห้องของข้าและสามีอยู่ไม่ห่างจากเรือนหลักของท่านเจ้าบ้านมากนัก แต่หากไม่เดินลัดก็ต้องใช้เวลาไม่น้อย ข้าจึงอ้อมไปทางโรงครัว คิดไม่ถึงว่าดึกดื่นค่อนคืนขนาดนี้ จะพบเข้ากับคุณชายสาม ซึ่งเป็นนายน้อยของข้า คุณชายสามอายุยังเยาว์ เขาเพิ่งถูกส่งเข้าสถานศึกษาปีนี้เอง ข้าเห็นเขาแล้วก็มิได้แปลกใจ จึงถามเขาว่า “นายน้อยไม่เข้านอนหรือเจ้าคะ พรุ่งนี้ท่านไม่ต้องไปเรียนหรือ?” “แม่นม คิดถึงท่าน!” ข้าคาดไม่ถึงเขาจะกล่าวเช่นนี้ แต่หลังจากถูกกอดรัด ข้าค่อยทราบว่าเขาคิดถึงข้าจริงๆ นั่นก็ไม่แปลก หลังจากเข้าเรียน ข้าก็แทบไม่ได้ดูแลเขาเหมือนเมื่อก่อน จะว่าไปตั้งแต่เป็นทารกเขาก็อยู่กับข้ามาตลอด นั่นเพราะข้าเป็นแม่นมของเขา และเนื่องจากเป็นลูกคนที่สาม ฮูหยินจึงมิได้ใส่ใจเขาเท่าใด “นายน้อย กลับเรือนไปเถอะเจ้าคะ ข้าเองก็ง่วงนอนแล้ว เอาไว้วันหยุดของท่าน ข้าจะแอบไปหา” ข้าไล่ให้เขากลับเรือน หลังจากนายน้อยเข้าเรียน ข้าก็ถูกฮูหยินผู้เฒ่าเรียกตัวไปรับใช้ ดังนั้นตอนนี้ไม่ถือว่าข้าเป็นคนของเขาแล้ว ในความมืดสลัว ข้ามองไม่เห็นว่านายน้อยอยู่ในอารมณ์ใด แต่เหมือนว่าเขาจะโกรธมาก พลันตะปบฝ่ามือบีบเต้าอวบข้างหนึ่งข้าอย่างแรง ข้าไม่ทันร้องห้ามเขาก็ใช้มืออีกข้างกระชากสาบเสื้อข้าออก จนอิงเถาข้าออกมาชูชัน “จ๊วบ!” ความรู้สึกคุ้นเคยของโพรงปาก ชิวหานุ่มๆ ดูดดุนยอดอกข้าจนแข็งตั้ง นายน้อยไม่กล่าวอะไรก็ขบกัดห***มข้า ข้าเจ็บจนร้อง โอ้ย! เขาเหมือนจะรู้เลยปล่อยฟันออกเปลี่ยนมาเป็นเลีย จากนั้นกระซิบแผ่วเบาว่า “เอากันซักรอบก่อนสิ ข้าคิดถึงท่านแทบตาย” เสียงแผ่วเบาได้ยินกันเพียงสองคน ข้าไม่ได้เขินอายอะไรกับคำพูด ใจหนึ่งก็ไม่อยากให้เขาเล่นกับร่างกายตนเองอีก แต่อีกใจก็รู้สึกโหยหา ดังนั้นข้าจึงกระซิบบอกนายน้อยว่า “ไปที่ห้องเก็บฟืนเถอะ บ่าวให้ท่านครั้งเดียวเท่านั้นนะ สัญญากันแล้ว” ไม่มีเสียงตอบรับจากนายน้อย เขาเอาแต่ยืนดูดยอดถันข้า ข้าเองก็กลัวจะมีคนบังเอิญมาพบเห็น ดังนั้นจึงผลักศีรษะเขาออก จูงมือเขาเข้าห้องเก็บฟืนไป “นายน้อย อย่าหลั่งในนะเจ้าคะ เดียวสามีข้าพบเห็นพิรุธ แล้วอย่าบีบก้นข้าจนช้ำด้วย” กองฟืนกองใหญ่ ขณะข้าถอดกางเกงตัวในออกจากกระโปรง ข้าก็กำหนดข้อเรียกร้องไปด้วย นี่ไม่ใช่สมัยก่อนที่ข้านอนในห้องข้างเรือนเขา หากแต่เดี๋ยวนี้ข้ากลับไปนอนกับสามีแล้ว จะทำอะไรตามใจเหมือนเดิมไม่ได้อีก ข้าเลิกชายกระโปรงขึ้นจนสูง จากนั้นถามนายน้อยว่าจะเอาท่าไหน หรือต้องการให้ข้าเป็นคนขึ้นให้ นายน้อยไม่ตอบ เพียงจับไหล่ข้าผลักเบาๆ ข้าเข้าใจความหมายจึงหันหลังให้ โก่งสะโพกโน้มตัวไปข้างหน้า แยกขาออกเล็กน้อยพร้อมกับควานหาแท่งเอ็นที่อยู่ด้านหลังตนเอง ไม่ต้องกล่าวมากความ เพียงแค่ข้ากำไปเบาๆ ดุ้นนายน้อยก็แข็งขึง เรื่องราคะเป็นข้าสอนเขาเองตั้งแต่ขนอ่อนยังไม่ขึ้น ข้าชักให้เขาสองสามครั้งก็ดึงหัวหยักมาจ่อไว้ที่ประตูถ้ำ แล้วร้องบอกว่า เอาสินายน้อย รีบๆ เสร็จเดียวสามีข้าเกิดความสงสัย “อืมมม!” ข้าครางออกมาอย่างสุดกลั้น แม้เอ็นจะเล็กไปบ้าง แต่ก็ค่อนข้างยาว ข้ายืนอยู่ข้างกองฟืนถูกสอดใส่รวดเดียวจนสุด เด็กน้อยด้านหลังอดอยากมาหลายวันพอเข้ามาได้ก็กระเด้ารัวเร็ว กระแทกก้นข้าดังป้าบ! ป้าบ! ป้าบ! สองแขนก็รัดเอวข้าจนแน่น กระซิบบอกข้าด้วยเสียงกระเส่าครั้งแล้วครั้งเล่า… “ตับๆ ตับๆ ตับๆ” “ซีดดด..แม่นม ข้าเอาดีขึ้นมั้ย ข้าเอาดีขึ้นมั้ย” “อู้ววว เสียวมากนายน้อย ท่านซอยให้เร็วกว่านี้!” “ตับๆ ตับๆ ตับๆ” !!! สองขาข้าสั่นระริก เพราะนายน้อยไม่สูงมาก ข้าต้องย่อตัวเพื่อให้เขาเอาง่ายๆ ยืนอยู่ได้ไม่เท่าไรเขาก็บอกให้ข้าคลานบนพื้น ต้องการจะขี่ข้าในท่าสุนัขเหมือนเคย “คลานสิ ข้าอยากเอาท่าหมา” นี่เป็นคำสั่ง ถึงพื้นจะสกปรก ข้าก็จำต้องค่อยๆ ทรุดตัวลงล่าง ใช้เข่าและศอกค่ำยันไว้ นายน้อยด้านหลังก็รัวเอ็นใส่โพรงสวาทไม่ให้ข้าพัก กระเด้าก้นข้าจากท่ายืนจนเปลี่ยนเป็นคลานโดยไม่ผ่อนแรงซักนิดเดียว “ตับๆ ตับๆ ตับๆ” “แม่นม รูท่านดูดดีๆ จริงๆ ข้าคิดถึงมันมาก” เมื่ออยู่ในท่าคลานสี่ขา นายน้อยก็เล่นกับร่างกายข้าได้มากขึ้น เขาใช้นิ้วถ่างกลีบกุหลาบข้า ข้าก็รับรู้ถึงนิ้วมือและเอ็นที่กำลังไหลเข้าไหลออก แต่คำพูดต่อมาของเขากับทำให้ข้าอึ้ง เพราะขณะเอาข้าอย่างหยาบคายเขาบอกว่า “ตับๆ ตับๆ ตับๆ” “ซีดดด.แม่นม เป็นท่านสอนข้าเองนะ ตอนนี้ท่านไม่อยู่ข้างกายข้า รู้หรือไม่ทุกคืนข้าทรมานแค่ไหน” “อู้ววว เช่นนี้เถอะ ซีเหนียงอายุพอๆ กับข้า ข้าจะขอท่านพ่อ ยกนางให้เป็นสาวใช้อุ่นเตียง” ข้ากำลังเสียว พอได้ยินถึงกับตาค้าง ซีเหนียงเป็นบุตรสาวข้า คิดไม่ถึงนายน้อยขณะเอาข้าจะพูดถึงนาง “แล้วแต่นายน้อยจะเห็นสมควรเจ้าคะ” “ตับๆ ตับๆ ตับๆ” ข้าตอบกลับนายน้อยโดยไม่หันกลับไปมองหน้าเขา ความจริงซีเหนียงยังไม่ถึงวัยปักปิ่น แต่หากได้รับใช้นายน้อยก็ไม่ถือว่าแย่ จะอย่างไรเขาเป็นคนที่ข้าเลี้ยงมา อนาคตคงดีกับนางไม่มากก็น้อย “อ๊า อ่า แม่นม ข้าจะแตกแล้ว ให้ข้าหลั่งในเถอะนะ ท่านค่อยทำความสะอาดเอา” “ตับๆ ตับๆ ตับๆ” เหมือนนายน้อยจะเสร็จแล้วจริงๆ เขากระชากก้นข้าเข้าไปตอกเน้นๆ หกเจ็ดครั้ง ข้ายังมิทันได้ปฏิเสธหรือยอมรับ เขาก็พ่นของเหลวอุ่นวาบใส่รูสวาทข้า ซ้ำยังบีบแก้มก้นทั้งสองข้าจนเจ็บ แล้วกระแทกๆ หนักๆ ถี่ๆ อีกหลายสิบที “อู้ววว อู้ววว อู้ววว” เสียงครางอันเป็นเอกลักษณ์ของเขายามหลั่งน้ำรักดังลั่น ก้นข้าถูกเขาดึงเข้าหาไปแนบติดลำเอ็นไว้ นายน้อยยามเสียวก็บดบั้นท้ายข้าเบาๆ ช้าๆ “ป็อก! พรวด!” เนื่องจากมีแรงดูดดึง ยามถอดออกจุดเชื่อมต่อจึงดังจนเกิดเสียงหยาบคาย ไม่หันไปดูข้าก็รู้ว่าน้ำกามของเขาทะลักออกมามากแค่ไหน เพราะง่ามขาทั้งสองของข้ารู้สึกเปียกแฉะและมีหยดย้ำเหนียวๆ ไหลลงมา “แม่นม ท่านไปบอกซีเหนียงไว้แต่เนิ่นๆ นะ สอนนางด้วยละ ตอนข้าเปิดบริสุทธิ์นางจะได้ไม่กลัว” ข้ายังคงอยู่ในท่าคลาน จึงรับปากนายน้อยว่าเจ้าคะ จากนั้นไม่นานได้ยินเสียงสวบสาบและเสียงเปิดประตูดังขึ้น ข้าจึงหันกลับไปก็พบว่านายน้อยออกจากห้องแล้ว ในความมืดมิด ข้าฉีกชายเสื้อตัวในมาเช็ดทำความสะอาดรูรัก ระหว่างนั้นก็นึกถึงซีเหนียงไปด้วย ตอนนี้นางเป็นสาวใช้รุ่นเล็ก รับใช้นายหญิงผู้เฒ่าอยู่กับข้า หากจะให้นางไปอุ่นเตียงคงจะยากหน่อย เพราะท่านผู้เฒ่าชอบนางมาก ไหนเลยปล่อยตัวนางไปให้นายน้อยง่ายๆ หากแต่ข้ารักนายน้อยมาก ดังนั้นคงต้องหาวิธีช่วยเขาซักครั้ง แม้การเป็นสาวใช้อุ่นเตียงไม่นับว่ามีหน้า แต่ข้ามั่นใจว่านายน้อยต้องไม่รังแกนางแน่ *** หลายวันต่อมา “ท่านพี่ การไปครั้งนี้คงไม่ต่ำกว่าหนึ่งเดือน ข้าว่าท่านเปลี่ยนกับเอ้อจูเถอะ ร่างกายท่านยิ่งไม่ค่อยดีอยู่” “เปลี่ยนไม่ได้ คุณชายรองระบุว่าต้องเป็นข้า ผู้อื่นเขาก็ไม่เอา” นี่เป็นภายในโรงอาหารบ่าวไพร่ ข้าฟังสามีเล่าว่าต้องขับรถม้า นำคุณชายรองไปส่งที่เมืองหลวงก็แปลกใจมาก เพราะขาไม่ดี เจ้านายทั้งหลายในคฤหาสน์จึงไม่เคยใช้สอยให้เขาไปไกล แต่ครั้งนี้นายรองกับระบุตัวตน เช่นนั้นแม้จะไม่ยินยอมก็คงไม่ได้ “วางใจเถอะ มิใช่ว่าไม่เคยไปซักหน่อย” แม้เขาจะกล่าวแบบนี้ แต่ข้าฟังแล้วไหนเลยวางใจได้ เมื่อก่อนขาดีมิใช่ยังเดินทางเกือบเดือนหรือ ยิ่งตอนนี้ไม่สมประกอบ ข้าไหนเลยไม่เป็นห่วง ใช่แล้ว! สามีข้าเป็นคนขาเป๋นั่นเอง สมัยก่อนเขาก็ขาดีๆ นี่ละ ตอนวัยเยาว์ข้าทำงานรับใช้นายท่านใหญ่ ส่วนเขาทำงานเป็นคนขับรถม้าของนายท่าน มีอยู่ครั้งหนึ่งเขาพานายท่านไปทำการค้า ขากลับถูกโจรปล้นม้าโจมตีระหว่างทาง ข้าก็ไม่รู้ว่าวันนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่ผู้อื่นกล่าวว่าเขารับดาบแทนนายท่าน สุดท้ายเลยข้าเป๋แบบนี้ เขาขาเป๋อยู่สองปี ข้าก็ถึงวัยปักปิ่น ความจริงคิดว่าต้องรับใช้นายท่านใหญ่ไปอีกหลายปี แต่ก็ผิดคาด หลังจากผ่านพิธีไปไม่กี่เดือน นายท่านก็ยกข้าให้กับเขา แต่งงานอยู่กินเป็นสามีภรรยา แน่นอนว่าตอนข้าแต่งกับเขา ข้ามิได้บริสุทธิ์ เขาเองก็มิได้ถือสา กับยึดถือข้าเป็นสมบัติล้ำค่า ข้าจึงรักเขามากนับแต่นั้นมา ความจริงข้าวัยสิบเอ็ดก็เสียตัวแล้ว เป็นนายท่านใหญ่เองที่เปิดบริสุทธิ์ข้า ตอนนั้นข้ายังเล็กนัก ไหนเลยจะรับรู้รสชาติ แต่ข้าจะทำยังไงได้ ข้าเป็นบ่าวไพร่สมบัติผู้อื่นแต่กำเนิด นายท่านให้ข้าทำอะไรก็ต้องทำ ข้ารับใช้เรื่องบนเตียงให้นายท่านอย่างลับๆ นายท่านมิได้ยกข้าขึ้นเป็นสาวใช้อุ่นเตียง ข้ามิได้มิศักดิ์ฐานะอะไรในเรือน หากแต่บ่าวไพร่ในสกุลหลี่ก็รับรู้ ข้าจึงได้รับอานิสงส์บารมีนายท่าน ตอนนั้นบ่าวไพร่ไม่ว่าจะรุ่นเล็กหรือใหญ่ ไม่มีผู้ใดกล้ารังแกข้าซักคน “ท่านพี่ ข้ามีเรื่องต้องบอกท่านเกี่ยวกับซีเหนียง” บนโต๊ะอาหาร ความจริงข้าคิดว่าเดี๋ยวค่อยบอกเขาก็ได้ แต่ตอนนี้อีกฝ่ายจะไม่อยู่หลายวัน จึงคิดบอกให้เขารับทราบแต่เนิ่นๆ “มีไรก็พูดมาเถอะ?” ข้ามองสามีเคี้ยวข้าวเต็มปาก เขากินตุ้ยๆ เพราะกับข้าวอร่อยมาก ข้าหันซ้ายหันขวาก็พบว่าบ่าวไพร่ที่อยู่ในโรงอาหารมีไม่กี่คน ดังนั้นจึงยื่นหน้าไปกระซิบบอกสามีว่า “นายน้อยคิดรับซีเหนียงไปอุ่นเตียงเจ้าคะ!” “พรวด!” ดีที่ข้าหลบทัน ท่านพี่เหมือนจะตื่นตกใจ พ่นข้าวที่ยังไม่กลืนพร้อมทั้งสำลักจนน้ำหูน้ำตาไหล “…” ***

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more