“พี่เหม่ย”
เสียงคนตัวโตเรียกเหม่ยหลีตั้งแต่ประตูอัตโนมัติของโรงพยาบาลยังปิดไม่สนิท เหม่ยหลีมองเขาด้วยสายตาเอ็นดูพร้อมกับคิดในใจว่าทำไมหมอนี่ไม่เข้าเรียนว่ะ มาตามติดเธอเป็นหมาน้อยไซบีเรียนตามเจ้าของเลย แต่ก็อดเอ็นดูไม่ได้ไง หน้าตาหล่อเหลาที่ทำหน้าอ้อนๆ นั้นทำเอาเหม่ยหลีใจเต้น
"เจ้าหมาน้อย วันนี้มาไวจัง"
เหม่ยหลีเดินเข้ามาลูบหัวเขาอย่างอ่อนโยน ไม่แปลกใจที่มีข่าวลือว่าพ่อของเขาเอเดรียนเป็นคนอ่อนโยนต่างจากไอ้เจ้าพ่องี่เง่านั่น เหม่ยหลีคิดถึงเขาขึ้นมาดื้อๆ แล้วร้อนวูบวาบเองเฉยเลย
"เป็นห่วงพี่เหม่ยน่ะครับ เมื่อวานโดนพาตัวไป แถมผมไลน์หาพี่ พี่ก็ไม่ตอบ ทั้งคืนเลย" เด็กน้อยทำหน้าหดหู่ เขาหดหู่มากจริงๆ
"พระเจ้า!!! อดัม ทั้งคืนเลยหรอ" เหม่ยหลีมีความสุขกับเจ้าพ่อเอเดนมากเกินจนลืมทุกสิ่งอย่าง แม้กระทั่งมือถือก็ไม่ได้อยู่ในความคิด ปกติก็ไม่ใช่คนที่จะมานั่งเช็กมือถือด้วยสิ
"ครับ ทั้งคืนเลย น่าน้อยใ
