รวมเรื่องสั้นเสียว 30,000 คำ (PWP)

ตอนที่ 1 พี่สาวข้างบ้าน

ตอนที่ 1

ยี่สิบปีเต็ม

บรรยากาศปาร์ตี้ริมสระน้ำภายในคฤหาสน์หลังงามถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายทว่าแฝงไปด้วยความครึกครื้น ต้นน้ำ ชายหนุ่มวัยยี่สิบปีบริบูรณ์ในชุดลำลองสบายๆ กำลังตกเป็นเป้าสายตาของสาวๆ หลายคนในงาน ทว่านัยน์ตาคมกริบคู่นั้นกลับไม่ได้ละไปจากร่างอ้อนแอ้นของหญิงสาวอีกคนที่อยู่ไกลออกไปแม้แต่น้อย

เธอคนนั้นคือ ตังเม พี่สาวข้างบ้านที่เป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่จำความได้

ตังเมเป็นลูกสาวข้าราชการฐานะปานกลาง ผิวพรรณของเธอขาวเนียนละเอียดภายใต้แสงไฟสลัวยามค่ำคืน ยิ่งวันนี้เธออยู่ในชุดเดรสรัดรูปตัวสั้นที่ขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าและทรวงอกอวบอิ่มจนแทบทะลักล้น ยิ่งทำให้ต้นน้ำรู้สึกลำคอแห้งผากอย่างควบคุมไม่ได้

แต่สิ่งที่เป็นหนามยอกอกเขามาตลอดหลายปี ไม่ใช่ความสวยของเธอ... แต่เป็น "ฝีปาก" แสบสันที่ชอบทวงบุญคุณเรื่องสมัยเขายังเป็นทารก

‘ไอ้จู๋เล็ก!’ คำสบประมาทนี้ก้องอยู่ในหัวของต้นน้ำทุกครั้งที่เห็นหน้าเธอ

‘เหอะ! นั่นมันเมื่อก่อนเถอะยัยพี่ตังเม เดี๋ยวนี้มันพัฒนามาเป็นงูหลามตัวใหญ่แล้วนะเว้ย อยากจะงัดออกมาตีปากให้หยุดพูดสักที!’ ชายหนุ่มประกาศกร้าวในใจพลางกำแก้วเครื่องดื่มแน่น

เขาแอบชอบและหลงใหลในเรือนร่างของตังเมมานานจนแทบจะกลายเป็นความคลั่งไคล้ แต่ความปากเสียของเธอก็ทำให้เขาอยากจะ ‘ปราบ’ ให้ราบคาบคาเตียง ซึ่งวันนี้คือโอกาสทอง เพราะพ่อกับแม่ต้องออกงานสังคม ส่วนพี่ชายและคนใช้ก็ดูเหมือนจะไม่ขัดจังหวะโปรเจกต์ลับของเขาในคืนนี้

“น้ำคะ... นิ้งขอนั่งด้วยคนนะคะ”

เสียงหวานใสของ คะนิ้ง ดังขึ้นพร้อมกับการทรุดกายลงนั่งข้างชายหนุ่มโดยไม่รอคำอนุญาต ต้นน้ำแอบกลอกตาด้วยความรำคาญแต่ก็จำยอมให้เธอนั่งอยู่ตรงนั้น

คะนิ้งคือ ‘แฟนหลอกๆ’ ที่เขาสนองข้อตกลงด้วยเงินเพื่อให้เธอมาแสดงบทบาทคนรักต่อหน้าตังเม เพียงเพราะอยากจะเรียกร้องความสนใจและลบคำสบประมาทที่ว่า ‘เด็กอย่างเขาไม่มีใครเอา’ ส่วนความสัมพันธ์เบื้องหลังนั้น ทั้งคู่เป็นเพียงคู่นอนที่พึ่งพารสสวาทกันเพียงชั่วครั้งชั่วคราว

สายตาของต้นน้ำเริ่มเปลี่ยนเป็นดุดันเมื่อเห็นเพื่อนชายในปาร์ตี้ทำท่าจะเข้าไปจีบตังเมที่นั่งแกว่งขาเรียวสวยอยู่ริมขอบสระ ความหึงหวงพุ่งทะยานจนเขาแทบอยากจะลุกไปกระชากเธอออกมาจากตรงนั้น

“น้ำคะ... เราแอบขึ้นห้องกันสองคนไหมคะนิ้งเริ่มไม่ไหวแล้ว” คะนิ้งกระซิบพลางเบียดกายเข้าหาหวังจะดึงความสนใจ

“หายไปตอนนี้เพื่อนจะสงสัยเอาน่ะสิ” เขาตอบเรียบๆ คล้ายไม่ใส่ใจ

“เดี๋ยวนี้น้ำห่างเหินกับนิ้งมากเกินไปหรือเปล่าคะ ปฏิเสธนิ้งตลอดเลย” หญิงสาวเริ่มงอแง

“ก็ปกตินะ... เราเอากันเพราะอารมณ์ใคร่มันพาไปนะคะนิ้ง เราตกลงกันไว้แบบไหน อย่าล้ำเส้น”

คำพูดขวานผ่าซากทำเอาคะนิ้งหน้าชาจนพูดไม่ออก ความจริงที่ว่าเธอเป็นคนเดินเข้ามาเสนอตัวเป็นคู่นอนให้เขาเองกลายเป็นสิ่งที่ตอกย้ำความสัมพันธ์อันเปราะบางนี้ได้อย่างดี ต้นน้ำไม่ได้สนใจความรู้สึกของคนข้างกายแม้แต่นิด เพราะเป้าหมายเดียวของเขาในคืนนี้กำลังเคลื่อนไหวแล้ว

ตังเมลุกขึ้นจากขอบสระแล้วเดินนวยนาดหายเข้าไปภายในตัวบ้านที่เงียบสงบ

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของต้นน้ำทันที เขาไม่รอช้ารีบผุดลุกขึ้นแล้วเดินตาม ‘พี่สาวคนสวย’ ไปในเงามืดของคฤหาสน์

‘วันนี้ถ้ากูไม่ได้เอาคxยยัดปากยัยพี่ปากเสียนี่ อย่ามาเรียกกูว่าต้นน้ำ!’

ภายในตัวบ้านหลังใหญ่ที่เงียบสงัดขัดกับเสียงเพลงอื้ออึงริมสระน้ำ ต้นน้ำ ยืนพิงผนังไม้ขัดมันอย่างใจเย็น สายตาจับจ้องไปที่ประตูห้องน้ำด้านในสุดซึ่งเป็นมุมส่วนตัวที่ ตังเม มักจะมาใช้บริการเป็นประจำ ชายหนุ่มรออยู่นานจนกระทั่งประตูบานนั้นเปิดออกพร้อมกับร่างอ้อนแอ้นที่เดินโอนเอนออกมา ใบหน้าสวยสะพรั่งแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ดวงตาหวานฉ่ำที่ปรือปรอยนั้นทำให้เขารู้ทันทีว่าเธอกำลังเมาได้ที่

“พี่ตัง...”

“น้ำ... ต้นน้ำน้องรัก” ตังเมพึมพำเสียงยานคางพลางหัวเราะร่า “วันเกิดปีนี้... เอาของขวัญเป็นถุงยางไซซ์ 49 ดีไหม? ได้ข่าวว่ามีแฟนแล้วนี่นา... เอ๊ะ หรือ 49 มันจะใหญ่ไป? อย่างเธอ 48 ก็น่าจะเหลือเฟือแล้วมั้ง”

คำสบประมาทเรื่องขนาดที่หลุดออกมาจากปากคนเมาทำเอาเส้นเลือดที่ขมับของชายหนุ่มเต้นตุบ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ดุดัน

“ปากเสียไม่เปลี่ยนเลยนะ... เมาแล้วใช่ไหมเนี่ย”

“นิด... หน่อยยยยย” ปากบอกว่านิดหน่อย แต่สายตาที่ช้อนขึ้นมองเขานั้นกลับฉ่ำเยิ้มเชิญชวนอย่างไม่รู้ตัว

“เมาขนาดนี้ไปนอนก่อนดีกว่ามา”

ต้นน้ำไม่รอคำอนุญาต เขาเข้าประคองร่างนุ่มนิ่มที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นผสมกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ อย่างเอาแต่ใจ แม้ตังเมจะพยายามถามหา ตะวัน พี่ชายของเขาด้วยความมึนงง แต่ชายหนุ่มกลับเลือกที่จะเมินเฉย แผนการที่เขาวางไว้มานานกำลังสบโอกาส เพราะวันนี้พี่ชายของเขาไม่ว่างมาคุมพฤติกรรม และความชุลมุนข้างนอกก็เป็นใจให้เขาพา ‘พี่สาวข้างบ้าน’ ขึ้นไปยังห้องนอนส่วนตัวบนชั้นสองได้อย่างง่ายดาย

ตุ้บ!

ร่างของตังเมถูกวางลงบนเตียงกว้างอย่างไม่เบามือนัก ชุดเดรสรัดรูปสีสวยรั้งขึ้นสูงจนเผยให้เห็นต้นขาขาวเนียน และที่ร้ายไปกว่านั้นคือทรวงอกอวบอิ่มที่ทะลักล้นออกมาจากขอบเสื้อจนคนมองต้องลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ต้นน้ำทรุดกายลงนั่งข้างๆ มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามท่อนแขนเปลือยเปล่าอย่างหลงใหล

“ทำอะไร... เด็กน้อย” ตังเมปรือตามองพลางเอ่ยปรามเสียงพร่า

“ก็ลูบดู... เห็นว่านุ่มดี” เขาตอบเสียงเรียบ ทว่ามือกลับเริ่มซุกซนลามไปที่หัวไหล่ขาวมนและขยับเข้าใกล้เนินอกนุ่มนิ่มมากขึ้นทุกที

“ทำไรอ่ะ!” เสียงของคนสวยแข็งขึ้นอีกระดับเมื่อเริ่มรู้สึกถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามา แต่ต้นน้ำกลับไหวไหล่อย่างไม่เกรงกลัว

“จับนม”

“ทะลึ่งใหญ่แล้วนะ... เป็นแค่เด็กน้อยที่พี่เคยเปลี่ยนผ้าอ้อมให้แท้ๆ”

“คำก็เด็กน้อย สองคำก็เด็กน้อย... เมื่อไหร่พี่จะเลิกมองผมเป็นเด็กสักที!”

ไร้ซึ่งคำตอบจากริมฝีปากบาง และไร้ซึ่งการปฏิเสธอย่างจริงจังจากร่างกายที่อ่อนเปลี้ย ต้นน้ำย่ามใจล้วงมือหนาเข้าไปใต้เดรสตัวจิ๋ว ออกแรงบีบเค้นเต้าทรวงอวบหยุ่นที่เขาเฝ้ามองมานานด้วยความมันเขี้ยว ฤทธิ์น้ำเมาบวกกับสัมผัสรุกเร้าทำให้ร่างกายของตังเมเริ่มบิดเร่าและส่งเสียงครางแผ่วในลำคอ

ภาพความยั่วยวนตรงหน้าทำให้ทำนบความอดทนของต้นน้ำพังทลายลงทันที เขาจัดการกระชากอาภรณ์ที่แสนเกะกะออกจากร่างบางอย่างรวดเร็ว เพื่อที่จะพิสูจน์ให้ยัยพี่ปากเสียได้เห็นกับตา... ว่าสิ่งที่เธอเคยเรียกว่า ‘เล็ก’ บัดนี้มันพร้อมจะทำลายล้างปากเก่งๆ ของเธอให้ราบคาบเพียงใด!