เพื่อนลูกชาย 1
1589 Words
ตอนที่ 1
ให้ผมช่วยมั้ยครับ NC18+
พักพิงม่ายสาว อายุอานามก็ 45 ปีเต็ม เเม้จะอายุหลักสีเเล้วก็ตามเธอก็ยังสวยเเซ่บและเต่งตึงราวกับสาวแรกแย้ม วันนี้เธอทำอาหารไว้รอลูกชายสุดที่รัก ที่พึ่งจะขึ้นปีมหาวิทยาลัยหนึ่งได้หมาดๆ เเละได้ชวนเพื่อนมาที่บ้านด้วย
ด้วยความเป็นเเม่นั้นอยากจะให้กำลังใจลูกที่เข้ามหาลัยชื่อดังได้สำเร็จแถมยังมีเพื่อนใหม่ จึงทำของโปรดไว้เต็มโต๊ะทานข้าว และไม่นานนักพวกเขาก็กลับมาถึงบ้าน
"สวัสดีครับคุณเเม่ ผมเหนือครับ" น้ำเหนือแนะนำตัว ชายหนุ่มวัยเจริญพันธุ์ เจ้าของดวงตาดุและหุ่นล่ำสันด้วยความสูงถึงหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตร ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวและมองมาทำเอาวูบหนึ่งพักพิงม่ายสาวถึงกับใจกระตุกวูบ กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อแพงลอยขึ้นเตะจมูกชวนให้หลงใหล แต่เธอก็ต้องรีบสลัดมันทิ้งไป ก่อนจะหันมายิ้มอ่อนๆ แล้วทักทายกลับตามมารยาท
"สวัสดีจ้ะ ตามสบายนะคะ" หญิงสาวเก็บความตื่นเต้นสงสัยไว้แล้วก้มหน้าก้มตาจัดการกับ กับข้าวบนโต๊ะอย่างต้องการหลบสายตาคู่คมนั่น
"โอ้โห กับข้าวเต็มโต๊ะ แม่สิงนี่เก่งที่สุด"
สิงหาลูกชายเอ่ยชมแม่ ด้วยความที่มีกันแค่สองคน พวกเขาจึงรักกันมาก แม้ว่าสิงหาจะบอกให้แม่หาพ่อใหม่สักที แต่พักพิงก็ไม่ได้คิดจริงจังกับใคร เวลาส่วนใหญ่ก็ทุ่มกับงานเพราะต้องใช้จ่ายถึงสองชีวิต และเธอก็รับผิดชอบด้วยตัวคนเดียวมาตลอด
"รู้จักกันนานรึยังจ๊ะ" ม่ายสาวเอ่ยถาม
"ตั้งเเต่เข้าไป ก็ได้มันนี่เเหละเป็นเพื่อน" สิงหาอวดเพื่อนอย่างภูมิใจ
น้ำเหนือเป็นหนุ่มหล่อมาดเข้มใจดีที่มาจากต่างจังหวัด เพื่อที่จะมาเรียนในกรุงเทพ พักพิงมองเด็กน้อยเเล้วก็อดคิดถึงมัดกล้ามในเสื้อของเขาที่มันโชว์ออกมาหราแม้จะอยู่ในเสื้อนักศึกษาไม่ได้
"ไม่ได้ๆ นั้นลูกเพื่อนน่ะพักพิง" เธอสลัดความคิดบ้าๆ ของตัวเองออกไปก่อนจะฉีกยิ้มกว้างอีกครั้ง
"อาจจะไม่ค่อยถูกปาก ก็ทนๆ เอาหน่อยนะจ๊ะ"
พักพิงคลี่ยิ้มงามแล้วหยอกล้อ ชายหนุ่มเห็นรอยยิ้มจริงใจของเธอก็อดใจเต้นไม่ได้ ราวกับมนต์สะกด ถ้าไม่บอกว่าเธออายุเข้าเลขสี่แล้ว ตีให้ตายเขาก็ไม่เชื่อ ก็จะให้เชื่อได้อย่างไร ดูความอวบอิ่มนั่นสิ มองแล้วเขาก็อดจินตนาการถึงร่างภายใต้เสื้อนั่นไม่ได้
"เฮ้ยไม่ได้ดิ อันนั้นแม่เพื่อนนะไอ้เหนือ" คราวนี้เป็นน้ำเหนือที่ตบตีกับความคิดของตัวเอง
รูปร่างของพักพิงนั้นสะดุดตามาก ไม่ค่อยแปลกเท่าไหร่ที่คนอื่นจะมองเธอตาเป็นมัน รูปร่างของเธอเป็นที่หมายปองของใครหลายๆ คน ไม่ว่าจะหน้าอกที่ใหญ่เต็มมือนั้น หรือบั้นท้ายที่เซ็กซี่เกินจะห้ามใจ
หลังมื้อาหารพักพิงก็อยู่ในครัวล้างจานตามปกติ ส่วนสิงหานั่งก็เล่นเกมหัวร้อนอยู่หน้าทีวี ทว่าบังเอิญเหนือไม่ใช่คนติดเกม จึงเลือกที่จะมาช่วยแม่ของเพื่อนในครัวแทน
"เจ้าสิงไปไหนเเล้วล่ะ?" พักพิงเอ่ยถามเด้กรุ่นลูกที่เข้ามาช่วยเธอในครัว
"อ๋อนั่งเล่นเกมหัวร้อนอยู่หน้าทีวีครับ"
"ให้ตายเถอะลูกคนนี้ แล้วเหนือไม่เล่นหรือคะ"
น้ำเสียงเจือไปด้วยความเอ็นดูเมื่อพูดถึงลูกชาย แถมพูดกับเขาด้วยเสียงหวาน นั่นทำเอาเด็กหนุ่มรู้สึกดีขึ้นมาอย่าสุดห้าม แถมดวงตาสวยนั่นยังมองมาที่เขาอย่างอ่อนโยน
แต่สิ่งที่พักพิงได้กลับมาคือดวงตาคู่คมที่จ้องมองมายังเธอราวกับกำลังจะค้นหาบางอย่าง
"หืม??" พักพิงเอ่ยเชิงตั้งคำถามว่ามองหน้าเธอทำไม
"เอ่อ…เปล่าครับให้ผมช่วยไหมครับ" ชายหนุ่มหลบดวงตาสวยคู่นั้นมองต่ำลงทันที
"ไม่ต้องหรอกจ้ะ ไปพักผ่อนเถอะ"
"แต่ผมอยากช่วยนะครับ"
ชายหนุ่มพูดพลางยิ้มน้อยๆ แล้วเดินเข้าไปช่วยเธอโดยที่เธอยังไม่อนุญาต เขาเคลื่อนตัวเข้าไปยืนประชิดเธอที่อ่างล้างจานอย่างจงใจ
"ช่วยก็ช่วยจ๊ะ แล้วนี่หนูเหนือมาจากไหนเหรอ?"
"ผมมาจากต่างจังหวัดน่ะครับ พอดีสอบได้ที่นี่พอดี"
น้ำเหนือตอบด้วยสีหน้ายิ้มเเย้ม แต่คำว่าหนูนี่ขัดหูชะมัด หนูอะไรจะใหญ่ขนาดนี้เล่า ได้แต่ขำในความใสซื่อไม่สมอายุของเธอ กลิ่นกายของชายหนุ่มตีขึ้นจมูกอีกครั้งจากระยะห่างที่มันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ มือหนาพยายามควบคุมความสั่นและตื่นเต้นของตัวเองเอาไว้ ไม่ต่างกับมือเรียวของม่ายสาวที่มันเริ่มมีอาการสั่นนิดๆ ให้ได้เห็น
"ทำอะไรกันอยู่ครับ" น้ำเสียงของผู้เป็นลูกชายปลุกทั้งสองคนให้สะดุ้งและละสายตาออกจากกัน
"กำลังเผามึงให้คุณแม่ฟังน่ะ"
"นี่มึงบอกไปหมดเเล้วเหรอ!"
พักพิงมองทั้งคู่หยอกล้อด้วยความเอ็นดู ก่อนที่ทั้งสามจะเปล่งหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข หลังจากนั้นเด็กหนุ่มทั้งคู่ก็ขอตัวขึ้นไปบนห้องนอนของสิงหา
"มึงนอนนี่ก็ได้ปะ" เป็นสิงหาที่ออกปากชวน
"ไม่เอากูโลกส่วนตัวสูง ไม่ชอบแชร์ห้อง" และเป็นน้ำเหนือที่เอ่ยปฏิเสธ
“เหอะ เรื่องของมึงงั้น” พอบอกกับสิงหาเสร็จเหนือก็เดินไปบอกพักพิง
"คุณแม่ ผมกลับเเล้วนะครับ"
"เอ๋ ทำไมไม่ค้างที่นี่เลยล่ะ"
"พอดีผมต้องไปทำรายงานต่อน่ะครับ"
"อ่อ งั้นเหรอขับรถดีๆ นะคะ"
“ครับ ขอบคุณครับ” รับปากเสร็จก็หมุนตัวกลับออกไปทันทีโดยมีสายตาของพักพิงมองตามไปจนแผ่นหลังลับสายตา
"เด็กสมัยนี้มีรถขับตั้งแต่เรียน ปีหนึ่งให้ตายเถอะ พวกพ่อแม่รวยสินะ เจ้าสิงมันจะอยากได้รถหรือเปล่าเนี่ย ต้องขยันมากกว่านี้แล้วพักพิง จะได้มีเงินซื้อรถให้ลูก" เธอพูดกับตัวเองแล้วก้มหน้าทำงานบ้านต่อ
แต่ก่อนที่น้ำเหนือจะเดินออกจากประตูบ้านไปเขาได้หมุนตัวกลับมามองบั้นท้ายของแม่เพื่อนใต้กระโปรงทรงเออีกครั้ง
"ขอเก็บกลับไปชักว่าวที่ห้องก็ยังดีวะ" คิดในใจแล้วเดินออกจากบ้านไปทันที
ระหว่างทางที่น้ำเหนือขับรถอยู่ เขาคลำหาโทรศัพท์ เเต่ว่าหายังไงก็หาไม่เจอ นึกได้ว่าน่าจะอยู่ที่บ้านสิงหา เขาจึงรีบขับรถกลับไปเอาโทรศัพท์ทันที
ทางด้านพักพิงนั้นหลังจากทำอะไรเสร็จเรียบร้อย เธอเดินขึ้นไปดูลูกชายของที่นอนอยู่บนห้อง เเม้ว่าลูกจะโตเเค่ไหนก็ตามเธอก็เห็นเป็นเด็กน้อย เธอเดินเข้าไปห่มผ้าให้ลูกด้วยความเอ็นดู เเล้วก็เดินออกมาจากห้องของลูกชายอย่างช้าๆ ก่อนที่จะลงมาข้างล่างเหมือนปกติ
กลับมานั่งหน้าทีวีเพื่อดูอะไรต่อเพลินๆ ทว่าภาพของเด็กหนุ่มผุดขึ้นมาบนหัว กล้ามของเขาที่มันแทบจะทะลุออกมานอกเสื้อ นั่นทำเอาหัวใจสาวเจ้าเต้นตึกตัก
ชุดนอนผ้าซาตินระบายลื่น กระโปรงถูกเปิดขึ้นมาช้าและนิ้วเริ่มเลื้อยแหย่เข้าไปในร่องเสียวอย่างช่วยไม่ได้
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่สาวใหญ่ช่วยตัวเอง แต่ครั้งนี้อารมณ์มันพลุ่งพล่านกว่าปกติ อาจจะเพราะได้สูดดมและใกล้ชิดกับชายหนุ่มที่เธอไม่ได้สัมผัสมานาน
“อืม” ม่ายสาวครางออกมาเบาๆ เเล้วใช้นิ้วเเหย่เข้าไปในร่องเสียวของตัวเอง เพื่อเรียกน้ำหล่อลื่นออกมา
"อึก..."
ความที่ขาดผู้ชายมานานพอสมควร เธอเลือกที่จะใช้วิธีการช่วยตัวเองแบบนี้มาตลอดร และนี่ก็เป็นแค่อีกครั้ง แต่แอบเอาเพื่อนลูกมาจินตนาการ ช่างเถอะ แค่จินตนาการเอง ไม่สึกหรอหรอก คิดแล้วเริ่มเร่งจังหวะ
ทว่าตอนที่กำลังเร่งจังหวะเพื่อถึงฝั่งฝันอยู่นั้น น้ำเหนือก็ได้มาถึงบ้านพอดี
"เอ๊ะ ประตูไม่ได้ล็อกนิ" น้ำเหนือถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปเเต่สิ่งที่เขาเห็นก็คือภาพพักพิงที่ช่วยตัวเองอยู่ที่โซฟากลางบ้าน
“ว้าย”
เสียงร้องตกใจขึ้นมาทันที เมื่อเห็นหน้าเพื่อนลูกชายที่เดินเข้ามาอย่างวิสาสะ สองขาเรียวกำลังยกตั้งฉีกอ้ากว้าง แล้วกราบหอยแดงของเธอก็กำลังลอยโชว์หราอยู่ต่อหน้าเขา
น้ำเหนือตกใจกระตุกวูบ ร่างกายมันสั่งให้หันหลังเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายต้องอายไปมากกว่านี้
แต่พักพิงตกใจกว่าที่น้ำเหนือมาเห็นด้านที่น่าอายของเธอ เธอรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วรีบจัดระเบียบชุดนอนของเธอให้เข้าที่
ทั้งตกใจทั้งอายทั้งตื่นเต้น
“คะ คือผม ลืมมือถือไว้ครับ” ชายหนุ่มพูดตะกุกตะกัก ด้านพักพิงเองใบหน้าสวยก็แดงระเรื่อไปจนถึงใบหู
"อะ เอ่อ อยู่ตรงไหน ให้แม่ช่วยหาไหม"
"ไม่ครับ ผมว่าตอนนี้ผมอยากช่วยแม่มากกว่า ให้ผมช่วยไหมครับ"
***
- Writer
- chap_listContents
- likeADD