ตอนที่3 อยู่ๆก้ได้ผัว
1222 Words
ตอน ที่จริงแล้วผมคือประธานบริษัท
เมต้าอยู่ในชุดนักศึกษาที่ดูเรียบร้อยผิดหูผิดตา เธอสูดลมหายใจเข้าลึกขณะยืนอยู่หน้าลิฟต์แก้วของตึกสูงเสียดฟ้าใจกลางเมือง หลังจากผ่านเหตุการณ์เตะผ่าหมาก ไอ้บาร์เทนเดอร์โรคจิตคืนนั้นมาได้ เธอก็ไม่ได้เฉียดไปแถวร้านนั้นอีกเลย แถมยังบล็อกเบอร์แปลกทุกเบอร์ที่โทรเข้ามาด้วยความระแวง
‘ขอให้ที่นี่อย่าได้มีคนหน้าใสใจทรามแบบนั้นเลย’ เธอปลอบใจตัวเองพลางเดินตามเจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลเข้าไปในห้องประชุมขนาดใหญ่สำหรับปฐมนิเทศนักศึกษาฝึกงาน
“เอาล่ะครับนักศึกษาทุกคน วันนี้ท่านประธานเจ้าหน้าที่บริหารของกลุ่มบริษัทเราให้เกียรติมาต้อนรับพวกคุณด้วยตัวเอง โปรดปรบมือให้ คุณแทนคุณ ด้วยครับ”
สิ้นเสียงประกาศประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออก ชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มเดินก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าที่สง่างาม ผมสีดำสนิทที่เคยยุ่งเหยิงตอนอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ บัดนี้ถูกเซตขึ้นอย่างเป็นระเบียบ ใบหน้าขาวใสที่เมต้าเคยปรามาสว่าหน้าละอ่อน บัดนี้ดูเคร่งขรึมและทรงพลังจนคนทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ
เมต้าตาค้าง อ้าปากจนคางแทบจะถึงพื้น
ไอ้... ไอ้บาร์เทนเดอร์โรคจิตนั่น!
แทนคุณกวาดสายตาคมกริบมองเหล่านักศึกษาฝึกงานราวกับกำลังคัดเลือกเหยื่อ และแน่นอนว่าสายตาของเขามาหยุดกึกอยู่ที่ร่างอวบอัดของหญิงสาวที่นั่งตัวเกร็งอยู่แถวหลังสุด รอยยิ้มมุมปากที่แสนเจ้าเล่ห์ค่อย ๆ ผุดขึ้นมาทีละนิด
“ยินดีที่ได้รู้จักครับนักศึกษาทุกคน...” เขาเอ่ยเสียงเรียบพลางจ้างมองหญิงสาวไม่วางตา “ผมหวังว่าการทำงานที่นี่พวกคุณจะเคร่งครัดเรื่องระเบียบวินัย... โดยเฉพาะการดูแลร่างกายของเพื่อนร่วมงาน ไม่ให้เกิดความเสียหายเหมือนที่ผมเคยเจอมา”
เมต้าหน้าเขียว เธอรู้ทันทีว่าเขากำลังแขวะเรื่องที่เธอฝากรอยเท้าไว้ที่เป้ากางเกงเขาคืนนั้น!
หลังจบการปฐมนิเทศ หญิงสาวพยายามเนียนเดินออกจากห้องให้เร็วที่สุด แต่เสียงเยือกเย็นก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน
“นักศึกษาที่ชื่อ เมญาตรี รบกวนอยู่พบผมที่ห้องทำงานสักครู่ครับ พอดีเรามี ‘บัญชี’ ที่ต้องสะสางกันนิดหน่อย”
เพื่อน ๆ รอบข้างหันมามองเมต้าเป็นตาเดียวด้วยความอิจฉาที่ได้ใกล้ชิดประธานหนุ่มตั้งแต่วันแรก มีเพียงเจ้าตัวเท่านั้นที่อยากจะร้องไห้ออกมาเป็นสายเลือด
ภายในห้องทำงานประธานบริหาร
แทนคุณนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ เขาปลดกระดุมสูทออกท่าทางดูผ่อนคลาย หญิงสาวยืนกุมมืออยู่หน้าโต๊ะ พยายามตีหน้าตายให้แนบเนียนที่สุด
“ไม่ทราบว่าท่านประธานมีธุระอะไรกับนักศึกษาฝึกงานตัวเล็ก ๆ อย่างดิฉันคะ?”
“ตัวเล็ก? ฮึ... คัพเอฟนี่เรียกตัวเล็กเหรอครับคุณเมต้า”
“นี่คุณ! ที่นี่ออฟฟิศนะคะ กรุณาให้เกียรติกันด้วย!” หญิงสาวแหวใส่ ลืมไปเสียสนิทว่าคนตรงหน้าคือเจ้าของบริษัทที่สามารถอนุมัติให้เธอ ‘ผ่าน’ หรือ ‘ตก’ ฝึกงานได้ในพริบตา
“ให้เกียรติ? แล้วที่คุณเตะน้องชายผมจนเกือบใช้งานไม่ได้คืนนั้นล่ะครับ... จะรับผิดชอบยังไง?” แทนคุณลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะมาหาเธอช้า ๆ “ค่ารักษาพยาบาลผมไม่เกี่ยง... แต่ผมกลัวว่ามันจะเสียศูนย์จนต้องให้คนเตะมาช่วยเช็กอาการให้หน่อยน่ะสิ”
เขาก้มลงมาจนจมูกแทบชนกัน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ผสมกลิ่นอายความเย็นชาทำให้เมต้าก้าวขาไม่ออก
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณต้องมาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของผม... ทั้งในออฟฟิศและหลังเลิกงาน จนกว่าผมจะแน่ใจว่าทุกอย่างของผมยังใช้งานได้ปกติ... ตกลงไหมครับ?”
น้ำเสียงเรียบเฉยประธานหนุ่มทำให้หญิงสาวถึงกับหน้าร้อนผ่าว เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเจ้าเล่ห์ของคนตรงหน้าอย่างไม่ลดละ
“ถ้าดิฉันไม่ตกลงล่ะคะ?” หญิงสาวถามหยั่งเชิง พยายามข่มความกลัวไว้ภายใต้ใบหน้าเชิดรั้น
“ถ้าอย่างนั้น... คุณก็อาจจะต้องหาที่ฝึกงานใหม่นะครับ” ชายหนุ่มเอนตัวไปข้างหลังพลางหมุนปากการาคาแพงในมืออย่างใจเย็น “ผมอ่านประวัติคุณแล้ว... ผมว่าหลาย ๆ อย่างในตอนนี้อาจจะไม่สะดวกให้คุณทำแบบนั้น ขืนคุณโดนที่ TK Global ปฏิเสธไปละก็ผลที่ตามมาคุณน่าจะรู้แก่ใจดี”
“นี่คุณขู่ฉันเหรอ!”
“เปล่าสักหน่อย... ผมแค่สนุกกับการปราบพยศคนดื้อ” ชายหนุ่มเหยียดยิ้มร้ายที่มุมปาก แววตาที่เคยใสซื่อในบาร์คืนนั้น บัดนี้กลับดูอันตรายกว่าเดิมหลายเท่า
“แต่บ้านฉันเรียกขู่ค่ะ!” เมต้าแหวใส่เสียงดัง
“จะยังไงก็ช่างเถอะ... ผมก็ใช่ว่าจะใจร้าย หากคุณยอมมาเป็น ‘เบี้ยล่าง’ ... เอ๊ย มาเป็นผู้ช่วยให้ผม ผมมีเงินเดือนพิเศษซึ่งเป็นสิทธิเฉพาะคุณคนเดียวให้ด้วยนะ เผื่อคุณจะเอาเงินตรงนี้ไปหาซื้อบราตัวใหม่...”
สายตาคมกริบของแทนคุณหลุบต่ำลงจ้องมองไปที่ทรวงอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจของหญิงสาวอย่างจาบจ้วง
“เพราะดูเหมือนตัวที่ใส่อยู่นี้... มันจะโอบอุ้มความใหญ่โตของคุณไม่มิดแล้วนะนั่น”
“นี่คุณ! ไอ้ประธานโรคจิต!”
เมต้าอุทานออกมาด้วยความตกใจพลางรีบยกมือขึ้นกอดอกเพื่อปกปิดร่างกายตัวเองจากสายตาหื่นกระหายของเขา แต่รอยยิ้มพอใจของแทนคุณกลับยิ่งกว้างขึ้นเมื่อเห็นท่าทางจนแต้มของคนที่เขากำลังจะตะครุบกินในไม่ช้า
ชายหนุ่มเหยียดตัวยืนเต็มความสูงพลางขยับเนกไทให้เข้าที่ ท่าทางสุขุมเยือกเย็นของเขายิ่งทำให้สาวเจ้ารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกต้อนให้จนมุมเข้าไปทุกที
“ผมให้คุณกลับไปคิดก่อนก็ได้ แล้วค่อยมาให้คำตอบผมที่ร้านคืนนี้”
“แล้วทำไมต้องให้คำตอบที่ร้านคะ?” หญิงสาวสวนกลับทันควัน แววตาสั่นไหวด้วยความระแวง “พรุ่งนี้ดิฉันมาให้คำตอบที่นี่ก็ได้”
“เพราะผมอยากเจอคุณที่ร้าน” ประธานหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้มพลางสบตาเธออย่างมีความหมาย “ถึงจะชอบคุณในชุดนักศึกษาแบบนี้... แต่ผมว่าชุดเที่ยวของคุณน่ะดูสวยสะดุดตากว่าเยอะ”
“มันเกี่ยวกันยังไงไม่ทราบคะ!” คนหน้าสวยเสียงดังใส่พยายามเชิดหน้าสู้ ทั้งที่ในใจเริ่มสั่นคลอนกับสายตาคมกริบคู่นั้น
“ไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ คืนนี้ผมเลี้ยงเอง” แทนคุณยกยิ้มมุมปากอย่างเป็นต่อเมื่อเห็นท่าทางฮึดฮัดของคนตัวเล็ก
“ฉันไม่ได้กังวลย่ะ!”
เจ้าของความอวบอัดสะบัดหน้าหนีพลางกระแทกเท้าเดินออกจากห้องทำงานท่านประธานไปทันที ทิ้งให้แทนคุณมองตามบั้นท้ายอวบนวลนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง เขาไม่ได้แค่ต้องการคำตอบ แต่เขาต้องการปราบยัยแมวพยศคนนี้ให้สยบคามือเขาต่างหาก
***
- Writer
- chap_listContents
- likeADD