ตอนที่ 2.1
เรื่องบังเอิญ?
"ตายแล้ว ๆ สายแล้ว" ถึงแม้ว่าเธอจะสวยขนาดไหน แต่สิ่งที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ก็คือการตื่นเช้า สำหรับคนอย่างเหมยลี่แล้วมันเป็นอะไรที่ค่อนข้างจะทรมานเหลือเกิน
"อาเหมยไม่ทานข้าวก่อนเหรอลูก" แม่ทักทันทีที่เห็นว่าเธอนั้นตรงดิ่งไปที่ชั้นรองเท้าหน้าบ้าน
"ไม่ทันแล้วค่ะแม่เดี๋ยวจะตกรถ" หลังจากที่เธอนั้นสวมรองเท้าผ้าใบสีขาว ถึงแม้ว่าแบรนด์นี้จะไม่ได้แพงมากแต่ก็ถือว่าเป็นรองเท้าที่ค่อนข้างจะมีราคา
เธอรีบจ้ำอ้าวเดินกลับเข้ามาในบ้านเล็กน้อยพร้อมกับหอมแก้มผู้เป็นมารดา มือเล็กเอื้อมไปหยิบแก้วนมมาดื่มแล้ววิ่งออกไป
สิ่งที่เธอต้องเจอในทุกวันก็คือการที่ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อที่จะแต่งตัวไปรอรถโดยสาร และสาเหตุที่เธอนั่งรถประจำทางนั้นก็คือ.. ไม่ว่าเธอจะพยายามขับรถมากแค่ไหนเธอกลับไม่เคยประสบความสำเร็จเลยสักครั้ง
สองเท้าวิ่งตรงมายังจุดรอรถที่ไม่ห่างจากบ้านสักเท่าไหร่ แต่ก็เหมือนว่
