ตอนที่ 2.2
เรื่องบังเอิญ?
หลังจากที่เธอนั้นทำสมาธิเรียกกำลังใจให้กับตัวเองแล้ว สองเท้าของเหมยลี่ก็ตรงดิ่งไปยังคณะของเธอทันที
เธอพยายามไม่ฟังเสียงนกเสียงกาหรือแม้แต่เสียงซุบซิบนินทาที่ดังราวกับว่าอยากจะให้เธอได้ยิน หลังจากที่ผ่านช่วงเวลาที่แสนจะน่ารำคาญนี้มาได้ เรียกได้ว่าทำให้เธอนั้นแทบจะหมดพลังงานกันเลยทีเดียว
"เป็นอะไรลูก แม่เห็นหนูนั่งถอนหายใจมาพักหนึ่งแล้ว"
"การบ้านเยอะมากเลยค่ะแม่ หนูนึกว่าเรียนมหาวิทยาลัยจะสบายซะอีก" หากการโกหกนั้นตกนรกเธอก็คิดว่าตอนนี้กำลังก้าวเท้าลงไปในนรกนั้น
"อดทนหน่อยอีกแค่สามปีนิด ๆ เอง" หลังจากจบคำพูดของแม่ เหมยลี่ก็หันขวับไปมองหน้าพร้อมกับยิ้มแห้งให้เป็นคำตอบ
"เอาไว้ค่อยอดทนพรุ่งนี้แล้วกันนะคะ ส่วนวันนี้หนูขอขึ้นไปนอนก่อนดีกว่า"
หลังจากที่อาธนาไปส่งเธอที่หน้ามหาวิทยาลัยวันนั้นเธอก็ไม่พบเขาอีกเลย ดวงตาของเธอมองออกไปนอกหน้าต่างซึ่งไม่มั่นใจว่าตรงนั้นจ
