แฟนเด็กสุดแซ่บของประธานเย็นชา

หวงแฟนเด็ก

ตู้เสื้อผ้าถูกรื้อค้น ชุดที่ลองใส่แล้วไม่ถูกใจก็โยนทิ้ง กระจัดกระจายอยู่บนพื้นและบนเตียง แพรวากลับมาคอนโดของตัวเอง เพื่อหาชุดใส่ไปเดทแรกกับคุณอาตะวัน แต่ก็เลือกไม่ได้สักทีว่าจะใส่ชุดไหนดี จนสุดท้ายก็กลับไปใส่ชุดที่เลือกไว้ตั้งแต่แรก

“ขอโทษนะคะคุณอา หนูแต่งตัวนานไปหน่อย” แพรวาเดินยิ้มกว้างเข้ามาหาคนที่กำลังนั่งรออยู่บนโซฟาด้านนอก

วันนี้คุณอาตะวันไม่ได้ใส่เสื้อเชิ้ตหรือสูทเช่นทุกวัน แต่เขาใส่เสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนสีเข้มและรองเท้าผ้าใบสีขาวเพราะหลานสาวคนสวยขอร้องอยากให้เห็นเขาแต่งตัวสบายๆ มาดเด็กหนุ่มรุ่นพี่มหาวิทยาลัย

ซึ่งปกติเมื่อก่อนเขาก็ชอบแต่งแบบนี้อยู่แล้ว แต่เพราะเป็นผู้บริหารประธานบริษัท ภาพลักษณ์และลุคของเขามีผลต่อบริษัท จึงต้องแต่งตัวใส่สูทผูกเนกไทด์ให้ดูเนี้ยบเป็นทางการอยู่ตลอดเวลา

“ไม่มีชุดอื่นแล้วรึไง” ตะวันมองสาวน้อยตั้งแต่หัวจรดเท้า

ชุดเดรสเปิดไหล่กระโปรงสั้นแค่คืบโชว์เรียวขาขาว แถมยังเว้าหน้าเปิดด้านหลังอีก ชุดมันโชว์ผิวสวยๆ ของเธอมากเกินไป ทำให้เขาไม่ชอบใจนัก

“ทำไมล่ะคะ ชุดนี้ไม่สวยเหรอ” แพรวาก้มมองชุดตัวเอง แล้วก็เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย

“มันโป๊เกินไป จะใส่ไปล่อเสือล่อตะเข้ที่ไหน” เขาพูดเสียงเข้มแล้วทำหน้าตึง

“ก็ใส่มาล่อคนแถวนี้แหละค่ะ” แพรวาเดินเข้ามาโน้มตัวลง แล้วยื่นหน้าไปหาคนที่กำลังนั่งจ้องเธออยู่

“สนใจมั้ยคะ” สาวน้อยตั้งใจโน้มตัวลงเพื่อโชว์ร่องอก เธอแค่อยากแกล้งให้คุณอาตะวันรู้สึกซู่ซ่าขึ้นมาก็เท่านั้น

“ไปเปลี่ยนชุด ไม่งั้นวันนี้ก็ไม่ต้องไปไหน” ตะวันหันหน้าไปทางอื่น เลี่ยงสายตาหลบไม่ยอมมองตรงจุดที่กำลังดึงดูดสายตา

เด็กสาวคนนี้นับวัน ก็ยิ่งเรียกร้องความสนใจจากเขาได้มากขึ้นทุกที คล้ายกับว่าเธอรู้จุดอ่อนของเขา

“ไม่ยักรู้ว่าคุณอา เป็นคนขี้หวงเหมือนกันนะเนีย” แพรวาพูดพลางยิ้มกระเส่าเย้าแหย่อีกฝ่าย แต่เขายังทำหน้าตึงและหันมาถลึงตาใส่อีก

“อาไม่ได้พูดเล่นนะแพรวา ไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้!” คราวนี้กลายเป็นคำสั่ง

“ไม่เปลี่ยนค่ะ วันนี้หนูจะใส่ชุดนี้” แพรวายังยืนกรานเสียงแข็ง ตอบคุณอาตะวันกลับไปอย่างมั่นใจ แล้วยืดตัวขึ้นหลังตรง ยิ่งเขาไม่อยากให้ใส่เท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรั้นอยากจะใส่มากเท่านั้น

“ไม่ไปเปลี่ยนใช่ไหม ได้!” ชายหนุ่มคว้าแขนสาวน้อยแล้วดึงลงมานั่งบนตัก

“อุ้ย!คุณอาจะทำอะไรคะ” แพรวาร้องขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ ก็ถูกอีกฝ่ายจับมานั่งตักแล้วโอบเอวไว้แน่น

“อาก็จะถอดชุดให้เราน่ะสิ” พูดจบคุณอาตะวันก็ขยับใบหน้าเข้ามา กดจมูกซุกไซ้ที่ซอกคอของสาวน้อย มือหนาเลื่อนมาดึงเชือกที่ผูกอยู่ด้านหลัง แล้วชุดก็เลื่อนหลุดลงมากองที่เอวอย่างง่ายดาย หน้าอกเปลือยเพราะเธอแปะซิลิโคนจุกนมไว้เพียงเท่านั้น

“เด็กดื้อ... อย่าใส่ชุดนี้อีกเข้าใจมั้ย” ตะวันเหลือบตาขึ้นมองสาวน้อย เธอกำลังพยักหน้าตอบเขาเบาๆ

“อย่ายั่วโมโห อย่าทำให้อาโกรธอีก ไม่งั้นจะโดนแบบนี้” ขณะที่พูดมือข้างหนึ่งก็จับนวดคลึงหน้าอกสลับไปทีล่ะข้าง แล้วแตะริมฝีปากจูบที่คอขาวๆ และดูดแรงๆ จนเป็นรอยแดงขึ้นมาอย่างชัดเจน

“คุณอาดูดแรง เกินไปแล้วค่ะ เดี๋ยวคอหนูจะเป็นรอยเอานะคะ” แพรวาพยายามขยับคอหนีจากปากเขา แต่...

“ทำไม กลัวจะมีใครถามเหรอว่าคอไปโดนอะไรมา” ตะวันก้มลงไปจูบที่เนินอกของสาวน้อยแล้วดูดแรงๆ อีกครั้ง ทำให้เกิดเป็นรอยแดงขึ้นมาอีก

“หยุดนะคะ” แพรวายกมือขึ้นมาปิดริมฝีปากคุณอาตะวันเอาไว้ เพื่อไม่ให้เขาทำผิวเธอเป็นรอยอีก

“ไปเปลี่ยนก็ได้ค่ะ” ในที่สุดเธอก็ยอมไปเปลี่ยนชุดใหม่ แต่ก็ไม่ได้เรียบร้อยกว่าเดิมสักเท่าไหร่

แพรวาใส่กระโปรงยีนสั้นแค่ปิดก้นกับเสื้อครอปเอวลอยสีขาว คุณอาตะวันมองหลานสาวคนสวยแล้วก็ถอนหายใจ เขาต้องยอมให้เธอใส่ชุดนี้ เพราะถ้าให้ไปเปลี่ยนอีกคงไม่ทันรอบหนังที่จองเอาไว้

วันหยุดสุดสัปดาห์จำนวนคนที่เข้ามาดูหนังเยอะจนเกือบเต็มโรงหนัง แพรวานั่งเอนตัวไปซบไหล่ของคุณอาตะวัน สายตาจ้องมองหน้าจอยักษ์ที่อยู่เบื้องหน้า เธอมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ๆ เขา และจะยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่กับเขาตลอดไป

หนังจบแล้วไฟในโรงภาพยนเปิดให้สว่างขึ้น ตะวันหันหน้าไปมองสาวน้อย เธอกำลังหลับสนิท ใบหน้าซบอยู่บนไหล่เขา

แพรวาหลับไปตั้งแต่หนังเริ่มฉายเพียงยี่สิบนาที

ชายหนุ่มยกมือขึ้นแล้วใช้นิ้วเขี่ยปรอยผมที่ลงมาปิดแก้ม ใบหน้าเรียวเล็ก ค่อยๆ ขยับ แล้วเปลือกตาของเธอก็เปิด

“หนังจบแล้วเหรอคะ” แพรวาสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ เธอไม่ทันรู้เนื้อรู้ตัวเลยว่าเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่

“อืมจบแล้ว ไปหาอะไรทานกันเถอะ” พูดแล้วตะวันก็ลุกขึ้นยืนพร้อมบิดขี้เกียจ แล้วหันมามองสาวน้อยที่เพิ่งตื่น เธอยังทำหน้างัวเงียง่วงนอน เขาจึงยื่นมือไปให้เธอจับเพื่อจะได้ลุกขึ้นได้ง่ายๆ

เมื่อเลือกร้านอาหารได้แล้ว แพรวาหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า แล้วเธอก็เห็นว่าไม่ได้รับสายของบิดายี่สิบกว่าสาย สาวน้อยจึงรีบโทรกลับทันที

“คุณพ่อมีอะไรรึเปล่าคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงกังวล เพราะการที่บิดาโทรมาถี่ขนาดนี้คงมีเรื่องสำคัญ

“ทำไมไม่รับสายเลยล่ะลูก พ่อเป็นห่วงนะ ทำอะไรอยู่” ปลายสายเองก็มีความเป็นห่วงที่จู่ๆ ไม่สามารถติดต่อบุตรสาวได้

“อ๋อหนูมาดูหนังค่ะ เลยปิดเสียงมือถือไว้ แล้วนี่ก็กำลังจะหาอะไรทานอยู่ คุณพ่อมีอะไรรึเปล่าคะ”

“ตอนนี้พ่ออยู่กรุงเทพกำลังทำธุระอยู่ เสร็จแล้วตอนเย็นเจอกันนะลูก”

“คะ! ตอนนี้คุณพ่ออยู่กรุงเทพเหรอคะ” แพรวาพูดเสียงดังขึ้นด้วยความตกใจ ทำให้คุณอาตะวันเงยหน้าขึ้นจากเมนูอาหาร แล้วสบตากับเธอ

“ทำไมต้องทำเสียงตกใจขนาดนั้น ไม่ดีใจเหรอที่จะได้เจอพ่อ”

“ปะ...เปล่าค่ะ ดีใจสิคะ ไว้เจอกันนะคะ” แพรวากดวางสายแล้วก็ถอนหายใจ

จากนั้นเสียงโทรศัพท์ของตะวันก็ดังขึ้น ชายหนุ่มลวงออกมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วก็รีบกดรับทันที

“สวัสดีครับท่าน”

“เออตะวัน ตอนนี้ฉันอยู่กรุงเทพนะ ตอนเย็นมาทานข้าวด้วยกันสิ”

“ได้ครับท่าน”

“เดี๋ยวคุณบัวเลือกร้านได้แล้ว จะโทรไปบอกอีกทีนะ”

“ครับท่าน” พอเขาพูดจบปลายสายก็กดวาง

“คุณพ่อใช่มั้ยคะ” แพรวารีบถามด้วยความสงสัยและร้อนใจ เมื่อคุณอาตะวันพยักหน้า เธอจึงรีบถามต่อ

“คุณพ่อว่ายังไงบ้างคะ”

“ท่านชวนให้ไปทานข้าวเย็นด้วย” ตะวันรู้สึกไม่สบายใจ เมื่อถูกท่านพิภพชวนให้ไปร่วมทานมื้อเย็น แล้วยังมีบัวระวงศ์ไปด้วยอีกคน

เขามองหน้าสาวน้อยที่อยู่ตรงหน้า แล้วก็ถอนหายใจ รู้สึกเหมือนว่ากำลังจะมีเรื่องยุ่งยากเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า

“คุณอาเป็นอะไรคะ ไม่อยากไปทานข้าวกับคุณพ่อเหรอ” คิ้วเรียวขมวดเข้าด้วยความสงสัย เมื่อเห็นคุณอาตะวันทำหน้าเหมือนบอกบุญไม่รับ หลังจากวางสายจากบิดาของเธอ

“เปล่า” ตะวันส่ายหน้าแล้วยิ้มน้อยๆ เขากำลังหนักใจอยู่ต่างหาก ลองท่านพิภพลงมากรุงเทพด่วนขนาดนี้ คงต้องมีเรื่องอะไรที่สำคัญมากแน่ๆ ชายหนุ่มแทบไม่อยากคิดว่าความลับของเขากับสาวน้อย จะล่วงรู้ไปถึงหูท่านแล้ว

“เย็นนี้เราต้องแยกกันไป”

“ทำไมล่ะคะ ไปพร้อมกันแล้วเข้าไปคนล่ะทีก็ได้ คุณพ่อไม่รู้หรอก”

“ไม่ได้ แบบนั้นอาจถูกจับได้”

“ก็ได้ ก็ได้ค่ะ แล้วแต่คุณอาก็แล้วกัน” แพรวาพูดแล้วก็กระแทกแผ่นหลังไปกับพนักพิงเก้าอี้อย่างขัดใจ เพราะเธอไม่อยากแยกจากคุณอาตะวัน นานๆ ทีจะได้ออกมาเที่ยวด้วยกันก็ไม่ได้เต็มวันอีก ทำให้รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา แต่ก็ต้องยอมทำตามคำสั่ง