แพรวาเกิดความรู้สึกโดดเดี่ยว เหมือนเธออยู่บนโลกนี้ตัวคนเดียว ไม่มีใครให้พอที่จะพึงพิงได้ ในชีวิตนี้สาวน้อยแทบจะไม่เหลือใครอีกแล้ว
ใบหน้าสวยหวานซุกอยู่กับอกกว้าง สาวน้อยร้องไห้คร่ำครวญด้วยความเสียใจ เธอรู้สึกน้อยใจ เพราะแม้แต่คุณอาตะวันก็ยังไม่เข้าข้าง
“ทำไมคุณอาชอบทำแบบนี้ตลอดเลย มาจับมากอด มาให้ความหวัง ทำให้หนูหลงคิดเข้าข้างตัวเอง แต่บางครั้งกลับทำเย็นชาห่างเหิน เหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร” เธอผลักอกกว้างให้ออกห่าง เพราะไม่เข้าใจว่าอีกฝ่าย ทำไมถึงทำเหมือนว่ารู้สึกและคิดเช่นเดียวกัน แต่ก็ไม่เคยพูดถึงความสัมพันธ์ให้ชัดเจนเลย
“ถ้าไม่ได้ชอบไม่ได้คิดอะไร อย่าทำแบบนี้ได้มั้ยคะ หนูไม่อยากเสียใจอีกแล้ว” เพราะการคาดหวังจากตัวบุคคล ทำเธอเจ็บช้ำเหลือเกิน แม้แต่บิดาที่คิดว่ารักเธอมากที่สุด ยังสามารถกลับคำและไปรักคนอื่นได้ ประสาอะไรกับผู้ชายคนอื่น
แพรวาไม่อยากเชื่อใจใครอีกแล้ว
“เข้าใจผิดไปกันใหญ่แล
