ท่านพิภพเบื่อนหน้าไปทางอื่นครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันกลับมา สายตาเย็นเยียบจับอยู่บนใบหน้าของบุตรสาว ภายในใจรู้สึกทั้งโกรธโมโหและผิดหวัง คนหนึ่งคือลูกสาวสุดที่รัก ส่วนอีกคนคืออดีตลูกน้องมือดีที่รักเสหมือนน้องชายแท้ๆ
“แพรวาอย่าเอาชีวิตตัวเองมาต่อรองกับพ่อ ชีวิตของลูกมีค่ามากกว่าที่จะมาตายเพื่อผู้ชายแค่คนเดียว”
“ถ้าคุณพ่อเห็นว่าหนูสำคัญมากขนาดนั้น ก็เลิกกับน้าบัวสิค่ะ” แพรวาพูดสวนออกไปเสียงดังเกินกว่าที่คิดเอาไว้
“มันคนล่ะเรื่องกันจะเอามาเปรียบเทียบกันไม่ได้ แพรวาลูกออกไปรอข้างนอก พ่อต้องคุยกับไอ้คนเนรคุณนี่ก่อน แล้วเราค่อยมาคุยกัน”
“ไม่ค่ะ หนูจะไม่ไปไหนทั้งนั้น คุณพ่ออย่าทำอะไรคุณอาตะวันนะคะ”
“บัวช่วยพาแพรวาออกไปที” ท่านพิภพหันไปหาบัวระวงศ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ
“ได้ค่ะท่าน น้องแพรวาออกไปรอข้างนอกนะคะ” บัวระวงศ์เดินเข้ามาดึงแขน ลากตัวสาวน้อยเพื่อให้ออกจากห้องนอน แต่แพรวาขืนตัวเอาไว้ไม่ยอมขยับเท
