ที่นี่แทบจะไม่ใช่บ้านของเธอแล้ว มันกลายเป็นเหมือนนรกทุกครั้งที่กลับมา แพรวาถอนหายใจยาว ก่อนจะก้าวเท้าลงจากรถตู้ และทันใดนั้นคนแรกที่วิ่งออกมาต้อนรับคือ น้อยหน่า
เด็กสาววิ่งเข้ามาพร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจ เมื่อเห็นว่าคุณหนูแพรวาได้มาถึงแล้ว น้อยหน่าวิ่งเข้ามาโถมตัวเข้าใส่คนที่อ้าแขนรอเธออยู่ก่อนแล้ว ทั้งสองคนกอดกันกลมด้วยความคิดถึง หลังจากที่ไม่ได้เจอหน้ากันนานเกือบสามเดือน
“น้อยหน่าเป็นอะไร ร้องไห้ทำไม” แพรวาผละตัวออก เมื่อเห็นตัวของน้อยหน่าสั่นสะท้าน
“คุณหนูไม่ได้กลับบ้านมาตั้งสามเดือน น้อยคิดถึงคุณหนูค่ะ อย่าหายไปนานๆ แบบนี้อีกนะคะ” น้อยหน่าพูดและร้องไห้สะอึกสะอื้นเป็นเด็กน้อยขี้แย
น่าแปลกที่ปกติน้อยหน่าไม่ใช่เด็กที่ร้องไห้ง่ายๆ แสดงว่าต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับเด็กคนนี้ แพรวาสงสัยว่าคงเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับนังงูพิษแน่ๆ
“โอๆ ...ไม่เอาไม่ร้องนะ คราวนี้พี่ก็กลับมา
