Günler sonra:
Günden güne sessizleşiyordum. İçimde kopan fırtınalar, yüzüme bir perde çekmiş gibiydi. Konuşmak istemiyordum. Belki de kelimeler, hissettiğim her şeyi anlatmaya yetmeyecekti. Vladimir bunu fark etmiyor muydu tabii ki de ediyordu. Gözleri, her şeyin farkında olan o delici bakışları, benim sessizliğime kilitlenmişti. Ama beni zorlamıyordu. Zorlamak, Vladimir’in tarzı değildi.
Son birkaç haftadır vücudumdaki ağrılar daha da artmıştı. Hamileliğin ağırlığı omuzlarımda bir yük gibi duruyordu. Sadece fiziksel değil, duygusal olarak da yıpranıyordum. Vladimir bunu anlamış olmalıydı, çünkü son zamanlarda bana daha fazla özen gösteriyordu. Ama ben onun bu özenini hak ediyor muydum? İşte bunu kendime bile itiraf edemiyordum.
Bir sabah, başım ağrılar içinde uyandım. Yatakta doğrulmay
