CHAPTER 6

1329 Words

“เป็นอะไรวะ นั่งหน้าเป็นตูดไม่พูดไม่จากับใคร” บอลถามเพื่อนที่เริ่มดื่มตั้งแต่หัววันเมื่อเข้ามาในร้าน เขาและเวลนำเงินเก็บมาลงทุนด้วยกันเปิดร้านเหล้าแบบบรรยากาศชิว ๆ ซึ่งมีวงดนตรีของเวลที่หมอนี่เคยไปเล่นที่ผับมาเล่นให้ และมี ‘พี่เอ’ สาวประเภทสองซึ่งเป็นผู้จัดการวงของเวลมาเป็นผู้จัดการร้านให้ด้วย บอลไม่ค่อยรู้รายละเอียดเกี่ยวกับการทำธุรกิจร้านเหล้านัก แต่เขาก็ไว้ใจเพื่อนและร้านก็ไปได้ดีเลยทีเดียว เขาจะเข้ามาร้านอาทิตย์ละวันหรือเมื่อมีเวลาว่าง ส่วนเวล นอกจากไปเรียนแล้วก็แทบกินนอนที่ร้าน เวลไม่ตอบยังคงนั่งดื่มต่อ เขาพลาดอีกแล้วกับแค่เงินสองแสนไม่ใช่เขาไม่มีให้เธอยืม อย่าว่าแต่ยืมเลยให้ไปฟรี ๆ เลยก็ได้ เขาก็แค่ไม่อยากให้ เพราะยอมให้เธอไปง่าย ๆ เขาและเธอก็คงไม่มีอะไรเชื่อมต่อกันอีก เวลาแค่ไม่กี่เดือนเด็กผู้หญิงคนนั้นเปลี่ยนไปมาก แต่ก่อนเธอคอยตามเขาไม่ห่างมองเขาเหมือนพระเจ้าที่เธอคอยชื่นชมบูชา บางครั้งแค่เห็นแววตาชื่นชมที่เธอมองมาเขายังขนลุก แต่ตอนนี้ในแววตาเธอกลับมีแต่ความว่างเปล่า ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งหงุดหงิดจนยกแก้วขึ้นกระดกไปอีกหลายครั้ง แต่ผู้หญิงคนนั้นมีปัญหาอะไรกันแน่ถึงต้องดรอปเรียนแล้วมาขอยืมเงินเขาเรื่องของเธอมันรบกวนใจเขาไปหมด “สรุปมึงเป็นอะไรเนี่ย” บอลถามเพื่อนที่นั่งกระดกเหล้าเข้าปากไม่พูดไม่จาด้วยความเป็นห่วง “มึงจำเรื่องที่เล่าให้กูฟังได้เปล่า เรื่องที่มิ้นดรอปเรียน” “อ๋อ ใช่พริ้งเล่าให้กูฟังเอง” “เขามีปัญหาอะไรหรือเปล่า” “กูจะรู้ได้ไงกูไม่ใช่ผัวเขา” บอลตอบทันทีโดยไม่เสียเวลาคิด ลำพังเรื่องของตัวเองยังแทบเอาตัวไม่รอดเขาไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องของคนอื่นหรอก เวลยกตีนขึ้นถีบเพื่อนที่พูดจาไม่เข้าหู ดีที่เขาหลบทัน “มึงช่วยอะไรกูสักอย่าง” “ช่วยอะไร?” “เขากำลังร้อนเงิน วันนี้เขามาขอยืมเงินแต่ไม่รู้จะเอาไปทำอะไร” “จะให้กูให้เงินน้องมิ้นเหรอ” “เปล่า” “อ้าว” “มึงชวนเขามาทำงานที่ร้านสิ” “ฮะ? ร้านเหล้าของเราเนี่ยนะ” ร้านของพวกเขาชื่อร้าน Mao Mine เปิดช่วงสามทุ่มถึงตีสอง เขาไม่คิดว่าผู้หญิงเรียบร้อยอย่างมิ้นจะทำได้ บอกตามตรงบุคลิกของน้องมิ้นน่าจะนอนไม่เกินสองทุ่มด้วยซ้ำ “เขาจะทำเหรอ” “ก็อาจจะทำ เพราะเขาต้องการเงิน” เวลพูดอย่างไม่มั่นใจ เพราะเอาจริงเงินที่เธอต้องการก็ไม่ได้มากมายอะไร เธออาจไปขอหยิบยืมจากเพื่อนคนอื่นได้ แต่เขาไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น เขายังอยากให้เธออยู่ใกล้สายตาเขา หลังจากเลิกกัน ทุกคนชื่นชมเธอในเรื่องของความเข้มแข็งและด่าเขาเรื่องความเจ้าชู้ เพราะหลังจากเลิกกันก็มีผู้หญิงเข้ามามากหน้าหลายตาทั้งที่ผู้หญิงพวกนั้นล้วนเข้ามาเอง แต่ตรงหน้าผากเขาเหมือนเขียนคำว่าเลวขยับตัวทำอะไรทุกคนก็พร้อมสาปส่ง บอลไม่ได้รับปากเพื่อนในทันที เท่าที่เป็นเพื่อนกันมาเขารู้ว่าเพื่อนคนนี้เจ้าคิดเจ้าแค้นเป็นที่สุด เขาเดาว่าน่าจะเพราะน้องมิ้นขอเลิกกับมันก่อน มันถึงยังตามตอแยน้องไม่เลิก ถ้าจะให้พูดตามตรงน้องมิ้นน่าสงสารเกินกว่าจะไปยุ่งเกี่ยวกับเวลอีก ดังนั้นเขาจึงปล่อยให้เพื่อนดื่มเหล้าต่อโดยยังไม่ยอมรับปากอะไร ช่วงนี้นอกจากที่ร้านอีกสถานที่ที่บอลมีความจำเป็นต้องไปประจำคือโรงพยาบาล แม่ของเขาป่วยเป็นมะเร็งเต้านม โชคดีที่เขามาหุ้นทำร้านเหล้ากับเวลทำให้มีกำไรพอจะใช้จ่ายดูแลแม่ได้ โดยเขาเลือกโรงพยาบาลเอกชนใกล้บ้านให้แม่รักษาตัวอาจจะแพงหน่อยแต่เขาไม่อยากให้แม่เดินทางไกลและต้องรอคิวนานในโรงพยาบาลรัฐ ขณะบอลกำลังจะเดินเข้าไปในโรงพยาบาลกลับชนกับใครบางคนเข้า หูเขาได้ยินเสียงหวานอุทานด้วยความตกใจ บอลช่วยพยุงหญิงสาวไว้เมื่อเธอกำลังจะล้ม “น้องมิ้น!” เป็นคนที่เป็นหัวข้อสนทนาของเขากับเพื่อนเมื่อคืนนั่นเอง ไม่รู้ทำไมเวลาเจอสาวน้อยคนนี้ เขาจะรู้สึกว่าเธอดูเปราะบางทุกครั้ง ขนาดจะพูดเสียงดัง ๆ ยังกังวลว่าเจ้าตัวจะตกใจ “พี่บอล!” “น้องมิ้นไม่สบายเหรอ?” บอลถามเมื่อเห็นเธอเดินออกมาจากห้องตรวจ ด้านหลังเป็นแผนกสูตินรีเวช มิ้นดูลุกลี้ลุกลน ใบหน้าซีดเผือดเหมือนตกใจที่มาเจอเขาโดยบังเอิญ “มิ้นมาตรวจภายในค่ะ” มิ้นก้มหน้าก้มตาตอบขืนตัวออกจากการพยุงของเขาเมื่อทรงตัวด้วยตัวเองได้ บอลปล่อยมือจากเธอแล้วก้มเก็บถุงยาที่หล่นอยู่ข้าง ๆ เธอขึ้นมาให้ พอมิ้นเห็นเขาหยิบถุงยาก็รีบดึงออกมาจากมือเขาอย่างรวดเร็ว “มิ้นต้องรีบกลับแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวรีบร้อนออกไปเมื่อเก็บถุงยาลงในกระเป๋าสะพายของตัวเองเรียบร้อยแล้ว แม้เธอจะคิดว่าตัวเองทำทุกอย่างรวดเร็วแล้ว แต่ก็ยังไม่รอดพ้นสายตาของชายหนุ่มไปได้ เขาเห็นว่านั่นเขียนว่า ‘ยาบำรุงครรภ์’ และสิ่งที่เขาได้เห็นก็ทำให้บอลตัดสินใจได้ง่ายขึ้น วันรุ่งขึ้นซึ่งเป็นวันหยุด บอลให้พริ้งโทรชวนน้องรหัสมาที่ร้านเบเกอรี่ใกล้บ้าน “นั่งก่อนสิจ๊ะมิ้น” พริ้งเชิญชวนเมื่อเห็นน้องรหัสของตนเดินเข้ามา เธอพอจะรู้แล้วว่ามิ้นดรอปเรียน แต่ไม่รู้เหตุผลว่าพี่ชายตัวเองจะอยากเจอมิ้นทำไม มิ้นเองก็แปลกใจที่มาเจอบอลที่นี่ด้วยนึกว่าพริ้งมาคนเดียวเสียอีก ใจกังวลว่าเขาจะพูดเรื่องเมื่อวานที่เจอเธอที่โรงพยาบาลเข้า แต่เขากลับชวนคุยเรื่องอื่น “ได้ข่าวว่าช่วงนี้มิ้นกำลังหางานทำ” บอลเข้าเรื่องทันทีเมื่อเธอนั่งลงและสั่งขนมเรียบร้อย “พี่เป็นคนบอกพี่บอลเอง” พริ้งรู้มาว่าช่วงนี้น้องรหัสของเธอพยายามหางานทำเพื่อค้นหาตัวเอง ซึ่งรู้มาจากเพลงอีกที เธอรู้มาเท่านั้นจริง ๆ “มาทำงานกับพี่ดีไหม” “ทำงานกับพี่บอล?” “จะดีเหรอพี่บอล” พริ้งเองก็มองพี่ชายด้วยความกังวลใจ น้องรหัสเธอคนนี้แสนจะน่ารักเรียบร้อยให้ไปทำงานร้านเหล้าของพี่ชายเธอไม่รู้ว่าจะเหมาะหรือเปล่า “พี่หุ้นกับเพื่อนทำร้านอาหารกึ่งร้านเหล้า ช่วงนี้กำลังไปได้ดีเลยแม้เพิ่งจะเริ่มมาแค่ไม่กี่เดือน เรากำลังต้องการเด็กเสิร์ฟเพิ่มพอดี” อยู่ดี ๆ มิ้นก็ได้รับโอกาสที่ทำให้เธอมีความหวังขึ้นมา หลังจากออกมาจากบ้านเธอไปพักกับฟ้าและพยายามหางานทำ แต่มันไม่ง่ายเลย ยังนึกเสียใจที่ตอนที่พี่ชายให้เงินใช้เยอะ ๆ ไม่รู้จักเก็บไว้บ้าง แต่เพราะตั้งใจไว้แล้วว่าจะพยายามยืนด้วยลำแข้งของตัวเองให้ได้จึงไม่อยากกลับไปขอเงินพี่มาร์คอีก ตอนนี้เมื่อโอกาสมาถึงแล้วเธอจึงไม่ยอมให้หลุดมือไปง่าย ๆ แน่ “มิ้นตกลงค่ะ ขอบคุณพี่บอลมากนะคะ มิ้นจะตั้งใจทำงานให้มาก ๆ เลย”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more