กว่ามิ้นจะกลับถึงห้องก็เกือบตีสี่ เมื่อคืนเธอรอให้เวลปล่อยแขนออกจากการกอดรัดเธอจึงผละออกมาได้ พอกลับมาถึงก็ล้มตัวลงนอนด้วยความเหน็ดเหนื่อย ในหัวเล็ก ๆ คิดถึงแต่คำขอโทษของเขาซ้ำไปซ้ำมา เธอคิดเรื่องเขามากจนล้ากว่าจะหลับไปก็เกือบตีห้า
ความจริงมิ้นจะตื่นสายหน่อยก็ได้เพราะทำงานตอนกลางคืน แต่เพราะวันนี้เธอต้องไปส่งเมล็ดกาแฟให้ลูกค้า เพราะอยากให้ลูกค้าประทับใจจึงไม่อยากค้างออเดอร์นาน ดังนั้นนอนไปแค่สามชั่วโมงนาฬิกาปลุกก็ดังขึ้น
มิ้นฝืนตัวจากความง่วงอาบน้ำแต่งตัวไปส่งของให้ลูกค้า ตั้งใจว่าส่งของเสร็จแล้วจะกลับมานอนต่อ แต่วันนี้รถติดมากกว่าจะมาถึงบริษัทส่งของก็สายมากแล้ว สุดท้ายเพราะพักผ่อนน้อยมากและแดดช่วงกลางวันที่ร้อนเกินจะรับไหว ทำให้เธอรู้สึกเวียนหัวจนรู้สึกว่าพื้นเอียงไปมา นาทีต่อมาภาพทุกอย่างก็ตัดไป เป็นลมล้มพับลงหน้าบริษัทส่งของนั้น
มิ้นตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้องพิเศษโร
