ความจริงไม่ใช่ว่าเวลจะไม่กังวลว่ามิ้นรวมถึงคนอื่น ๆ ในร้านจะทิ้งเขาไป เขากังวลว่าตัวเองจะไม่สามารถรั้งทุกคนไว้ได้ แต่ถ้าทุกคนต้องการจะจากไปจริง ๆ เขาก็ได้แต่ก้มหน้ารับโชคชะตา
เวลกลับมารวบรวมบัญชีที่กองอยู่บนโต๊ะ เขาจำเป็นต้องรับความช่วยเหลือจากเธอและเพื่อน ๆ ถึงจะมีเงินจ่ายพนักงาน รวมถึงค่าเช่าร้าน ค่าน้ำ ค่าไฟที่ค้างไว้ มันอาจจะยากที่จะยอมรับว่าตัวเองล้มเหลวแต่เขาก็ต้องอยู่กับความจริงให้ได้
พอเวลออกจากห้องทำงานกลับเข้าไปในร้านก็เห็นพนักงาน เพื่อนเขา รวมถึงมิ้นอยู่กันครบ เขากระแอมก่อนเดินไปยืนกลางห้องแล้วเริ่มต้นพูด
“เรื่องเงิน เดี๋ยวฉันจะทยอยจ่ายให้ทุกคน”
“เจ้านายครับ พวกเราคิดออกแล้วว่าทำยังไงถึงจะทำให้ร้านมีกำไร” พนักงานเสิร์ฟผู้ชายคนหนึ่งพูดขัดขึ้นทั้งที่เขายังพูดไม่จบด้วยซ้ำ
“ใช่ค่ะ ไว้ได้รายได้กลับมานายค่อยให้โบนัสพวกเราเยอะ ๆ เลยก็ได้” สีหน้าของทุกคนยิ้มแย้ม ทุกคนมีท่าทางมีชีว
