แม้ร้านจะเริ่มกลับมามีกำไรแถมลูกค้ายังมากกว่าเดิมจนพนักงานแทบทำงานกันไม่ทัน แต่เจ้าของร้านกลับซึมลงทุกวัน ขนาดที่พนักงานทุกคนยังจับสังเกตได้
“เจ้านายเป็นอะไรอะมิ้น ไม่เห็นดีใจเลยที่ร้านมีกำไร” เลิฟเข้ามาถามเพื่อนที่กำลังยืนดูความเรียบร้อยของวงดนตรีก่อนที่ดนตรีจะเล่น ทั้งยังบุ้ยปากไปยังคนที่กำลังพูดถึง ซึ่งช่วงหลังเริ่มกลับมาติดเหล้าอีกแล้ว ยิ่งพอมีนักดนตรีมาเปลี่ยนเล่นบ้างแต่ละวัน เพื่อน ๆ ของเขายิ่งได้โอกาสดื่มเป็นเพื่อนกัน
มิ้นมองตามสายตาของคนเป็นเพื่อน ชั่วขณะที่สบตากันเพราะเขาก็มองมาทางนี้ เธอจึงเสหลบตาลง
“อย่าไปสนใจเลย ไม่ใช่เรื่องของพวกเราเสียหน่อย”
“อุ๊ย! รู้ได้ไงว่าไม่เกี่ยวเขาอาจจะเป็นแบบนี้เพราะเธอก็ได้” ก็เวลาเพื่อนเธอเผลอเจ้านายก็แอบมองมาตลอด เหมือนสมัยเริ่มทำงานใหม่ ๆ ไม่มีผิด แต่ช่วงหลังผ่านวิกฤตของร้านมาด้วยกัน เลิฟเห็นสองคนนี้คุยกันมากขึ้นนึกว่าจะกลับไปดีกันเสียอีก
