ตอนที่10 หวง
1154 Words
อคินวิศวะร้ายขย้ำรัก
ด้านสามหนุ่มเพื่อนซี้ที่เรียนเสร็จก็พากันเดินมาที่ใต้ตึกคณะ
"นั่นไงหนูมายด์" อคินพูดขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มๆเมื่อเห็นสมายด์กับเอแคลร์นั่งอยู่ไม่ไกล แต่ที่น่าแปลกคือลูกตาลนั่งอยู่ด้วย
"แคลร์ก็นั่งอยู่ด้วย มึงเห็นแค่สมายด์เหรอ" คามินอดที่จะพูดแขวะเพื่อนไม่ได้อย่างรู้ๆกัน
"ไม่กวนตีนกูสักวันมึงจะตายใช่ไหมไอ้มิน" อคินพูดสวนกลับไป
"กูเหงาไง มึงก็เล่นกับกูหน่อยสิ" คามินพูดอย่างทะเล้น
"ถ้ามึงเหงามากนัก โน่น ไปเล่นกับยัยแคลร์ไป" อคินพูดพลางพเยิดหน้าไปทางเอแคลร์ขณะที่พวกเขาทั้งสามกำลังเดินไปหาสามสาว
"หนูตาล!" เป็นเสียงของธาราเอ่ยเรียกแฟนสาวของตัวเอง ทำให้นักศึกษาที่นั่งอยู่บริเวณนั้นหันมองทางพวกเขาเป็นตาเดียวกัน แต่ธาราก็ไม่แม้แต่จะสนใจใคร เขาตั้งหน้าเดินมุ่งไปหาแฟนสาวอย่างเดียว
ด้านเอแคลร์ที่หันไปเห็นกลุ่มของพี่ชายเดินมาก็รีบลุกขึ้นวิ่งไปหาทันที
"นั่นไงคนเล่นด้วยมาแล้ว เหงานักก็เล่นกับน้องกูไป กูอนุญาต" อคินพูดกับคามินเมื่อเห็นน้องสาวกำลังวิ่งมาทางพวกเขา
"พี่มินของแคลร์มาแล้ว" เอแคลร์พูดขึ้นขณะที่วิ่งมาถึงก็เกาะแขนแกร่งของคามินอย่างออดอ้อน ไม่สนว่าหน้าอกหน้าใจจะเบียดเสียดกับแขนของเขาไหม เพราะเธอตั้งใจ ทว่าท่าทางออเซาะของเธอกลับทำให้คนเป็นพี่ชายอย่างอคินถึงกับหมั่นไส้
"แรดจริงน้องกู" อคินพึมพำบ่นว่าน้องสาวเบาๆพอให้ได้ยินคนเดียว พลางส่ายหน้าให้น้องสาวอย่างเอือมๆ ก่อนจะเลือกไม่สนใจแล้วเดินตรงไปนั่งข้างสมายด์ โดยที่คามินกับเอแคลร์ก็เดินตามหลังไปติดๆ
"นี่เราสองคนไปไงมาไงถึงมานั่งกับลูกตาลได้" อคินถามน้องสาวที่เอาแต่ยืนเกาะแขนคามินเพื่อนเขาไม่ยอมปล่อย ส่วนไอเพื่อนหน้ามึนปากก็บอกรำคาญน้องสาวของเขา แต่ทุกครั้งก็เห็นนิ่งยอมให้น้องสาวของเขาออเซาะอยู่ร่ำไป ครั้งนี้ก็เช่นกัน
"พอดีเมื่อกี๊มีพวกผู้ชายในคณะพี่นั่นแหละมาแซวลูกตาล แคลร์กับมายด์มาเห็นพอดีเลยช่วยไล่ไป ก็เลยนั่งเป็นเพื่อนลูกตาลระหว่างรอพวกพี่นี่แหละ ว่าแต่นี่มันยังไงกัน ทำไมพี่ธากับลูกตาล... ลูกตาลอย่าบอกนะว่าแฟนที่เธอนั่งรออยู่คือพี่ธา" เอแคลร์เอ่ยตอบพี่ชายก่อนจะหันมาพูดกับลูกตาลในประโยคหลังๆ เมื่อภาพตรงหน้ามันฟ้องให้เห็นชัดเจนขนาดนี้ก็ไม่มีอะไรให้ต้องสงสัย
ด้านลูกตาลพยักหน้ายิ้มๆให้เอแคลร์แทนคำตอบ ก่อนแฟนหนุ่มอย่างธาราที่นั่งอยู่ข้างๆจะถามขึ้น
"พวกมันทำอะไรหนูตาลหรือเปล่า"
"ไม่ค่ะ พวกเค้าแค่มาแซวมาขอเบอร์ แต่หนูไม่ได้ให้ไปค่ะ" ลูกตาลตอบออกไปตามตรง
ธาราได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ ก่อนจะเลื่อนมือหนาขึ้นมาลูบศีรษะเล็กของแฟนสาวตัวน้อยอย่างปลอบประโลม แม้ภายนอกเขาจะนิ่ง ทว่าภายในใจเขาคิดอะไรอยู่ใครจะรู้ได้
"เที่ยงแล้วไปหาข้าวกินกันเถอะ" คามินที่ยืนเงียบอยู่นานพูดขึ้น ก่อนอคินจะพูดต่อ
"กินที่โรงอาหารในคณะเรานะ ไปเด็กๆไปกินข้าวกันเดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง"
"เปย์มากเลยนะมึง เลี้ยงข้าวโรงอาหารคณะ หึๆ" คามินพูดขึ้นเชิงประชด อดที่จะขำเพื่อนไม่ได้
"มื้อละแสนกูก็เลี้ยงได้สบาย แต่กูแค่อยากอวดคนในคณะว่ามีน้องสาวสวยเฉยๆเว้ย" อคินพูดขึ้นเหมือนกับอวดรวย ทว่าเขาก็พูดจริงไม่ได้โอ้อวดแต่อย่างใด ซึ่งการเลี้ยงข้าวที่โรงอาหารก็ไม่ใช่ความต้องการที่แท้จริงของเขา
"มึงอยากอวดคนไหน คนที่ยืนอยู่ข้างกูหรือคนที่นั่งอยู่ข้างมึง" คามินถามขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มๆ โดยที่รู้ทันในคำตอบของเพื่อนอยู่แล้ว ทำเอาสมายด์ที่นั่งเงียบอยู่รู้สึกร้อนตัวเลิ่กลั่กขึ้นมาทันทีก่อนจะเอ่ยพูดขึ้น
"มายด์หิวแล้วเราไปกินข้าวกันเถอะค่ะ" พูดจบสมายด์ก็ลุกขึ้นเดินออกไปทันที โดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโรงอาหารไปทางไหน แค่เอาตัวเองไปจากตรงนี้เป็นพอ
"หนูมายด์รอพี่ด้วยครับ" อคินพูดตามหลังโดยรีบร้อนลุกขึ้นตามสมายด์ไปติดๆ ก่อนจะคว้าแขนเรียวเล็กเอาไว้ จนสมายด์ต้องหยุดเดินแล้วหันมามองก่อนจะเอ่ยถาม
"มีอะไรคะ"
"หนูจะรีบเดินไปไหน"
"ก็ไปกินข้าวไงคะ"
"แล้วรู้เหรอว่าโรงอาหารไปทางไหน"
"ไม่รู้ค่ะ"
"ไม่รู้แล้วยังจะเดินมั่วอีก" อคินพูดเชิงตำหนิ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
"แค่นี้ทำไมต้องทำหน้าดุด้วย" สมายด์พูดสวนกลับไปด้วยใบหน้างองำ
"แล้วมันใช่เรื่องไหมที่หนูเดินมั่วไปทั่ว ดูสิมีแต่พวกผู้ชายมองหนู ไม่รู้หรือไงว่ามันจ้องจะงาบหนูกันทั้งนั้นแหละ" อคินพูดพลางหันมองซ้ายขวาด้วยสายตาดุดัน ซึ่งมีแต่ผู้ชายมองมาทางเด็กน้อยของเขากันตาเป็นมัน ทว่าสายตาหลายคู่ของนักศึกษาชายพวกนั้นก็รีบหลบสายตาของเขากันแทบไม่ทัน
...แม้เขาอยากจะอวดเธอ แต่ก็อยากให้เธออยู่ในสายตา ไม่ใช่เดินมั่วไปทั่วโดยไม่มีเขาคอยคุม
"พี่คินคิดมากไปหรือเปล่าคะ ผู้ชายมองผู้หญิงมันก็เป็นเรื่องปกติไหม"
"พูดแบบนี้แสดงว่าเต็มใจให้ไอ้พวกนี้มันมองสินะ"
"ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย พี่คินอย่ามาหาเรื่อง"
สมายด์เริ่มขึ้นเสียงใส่ จนอคินถึงกับถอนหายใจแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง โดยมองสบตาเด็กสาวตรงหน้านิ่งๆ ก่อนจะพูดตัดบทออกไปเพราะไม่อยากจะเถียงกับเด็กดื้อให้มากความไปกว่านี้
"โรงอาหารไปทางนี้ครับ" เขาพูดพลางจับมือบางพาเด็กสาวเดินไปอีกทางที่เป็นทางไปโรงอาหาร โดยที่เด็กสาวก็ยอมเดินตามแต่โดยดี แต่เธอไม่พูดอะไรออกมาสักคำ
- Writer
