ตอนที่6 เดี๋ยวดีเดี๋ยวรังแก
1388 Words
อคินวิศวะร้ายขย้ำรัก
ด้านอคินกับภูริตก็เอาแต่มองสมายด์พลางหันมองบรรยากาศรอบๆเป็นครั้งคราว แต่ให้ความสนใจกับสมายด์เป็นหลัก อคินที่คอยสังเกตและเห็นว่าภูริตเอาแต่มองสมายด์ เขาก็ไม่พอใจและนึกหมั่นไส้ภูริตเป็นอย่างมาก แต่กระนั้นก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่นั่งหน้าบอกบุญไม่รับอยู่อย่างนั้น จนเอแคลร์ที่หันมาเห็นเข้าก็พูดเหน็บแนมพี่ชายทันที
"พี่คินเป็นอะไรนั่งหน้าบูดเชียว เบื่อล่ะสิ รู้งี้ครั้งหน้าพี่จะมาอีกไหมล่ะ"
"พี่ยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ อย่ามาหาเรื่อง" อคินหันไปตำหนิน้องสาวทันที
"พูดแค่นี้ต้องดุด้วย ไม่พูดด้วยก็ได้ ชิ" เอแคลร์ทำปากมุ่ยใส่พี่ชายก่อนจะเลือกไม่สนใจหันไปมองบรรยากาศรอบๆต่อ
ด้านสมายด์ที่มองสองพี่น้องเถียงกัน พอเห็นอคินมองมาเธอก็รีบหลบสายตาเขาแล้วหันมองไปทางอื่นทันที พลางสองมือบางคอยปัดผมสลวยของตัวเองที่ปลิวจากแรงลมพัดมาปกคลุมใบหน้า
"ให้พี่ถักเปียให้ไหมครับ" ภูริตที่มองอยู่ถามขึ้น เพราะเห็นว่าสมายด์เหมือนจะรำคาญผมของตัวเอง เขาจึงอยากช่วยจัดระเบียบผมให้เธอ
"พี่ภูถักเปียเป็นด้วยเหรอคะ" สมายด์ถามด้วยสีหน้าแปลกใจ เพราะไม่คิดว่าผู้ชายที่ดูแมนๆจะถักเปียเป็น
"เป็นครับ พอดีที่บ้านมีหลานสาว พี่เลยหาดูวิธีการถักเปียมาถักให้หลานอยู่บ่อยๆ จนตอนนี้ถักคล่องแล้วล่ะครับ" ภูริตตอบด้วยใบหน้ายิ้มๆ
"พี่ภูดูอบอุ่นจังเลยนะคะ ไม่เหมือนคนแถวนี้ วันๆเอาแต่ทำหน้าดุ" เอแคลร์เอ่ยชื่นชมภูริต แต่ไม่วายเหน็บแนมพี่ชายตัวเอง พลางชำเลืองมองพี่ชายอย่างนึกหมั่นไส้
ด้านอคินเหลือบมองน้องสาวตัวเองเล็กน้อยก่อนจะเลือกไม่สนใจ แล้วมองสมายด์ต่อ
"ว่าไงครับ ให้พี่ถักเปียให้ไหม" ภูริตถามสมายด์อีกครั้ง
"งั้นรบกวนพี่ภูด้วยนะคะ" สมายด์พูดพร้อมค้อมศีรษะให้ภูริตเล็กน้อยด้วยใบหน้ายิ้มๆ ด้านภูริตจึงเดินมานั่งข้างสมายด์ ก่อนจะเอ่ยพูดออกไปด้วยใบหน้ายิ้มๆเช่นเดียวกัน
"ไม่รบกวนเลยครับพี่ยินดีมาก ว่าแต่อยากได้เปียแบบไหนครับ เปียสองข้างหรือเปียเดี่ยวครับ"
"เอาเปียเดี่ยวก็พอค่ะ"
"ได้เลยครับ"
จากนั้นสมายด์ก็หันหลังให้ภูริตถักเปียให้เธอ ก่อนจะหยิบยางมัดผมที่พกติดไว้ในกระเป๋าออกมาเตรียมรอ
ด้านอคินที่มองอยู่ตลอดเวลาไม่ละสายตาก็แทบอยากจะเข้าไปกระชากตัวสมายด์ออกมา ทว่าก็เลือกที่จะเก็บอาการหึงหวงเอาไว้ ก่อนจะตัดสินใจเดินออกไปหาที่สูบบุหรี่เพื่อดับระงับอารมณ์โทสะของตัวเองในตอนนี้
...
ไม่นานนักภูริตก็ถักเปียให้สมายด์เสร็จ หลังจากนั้นสมายด์จึงขอตัวไปเข้าห้องน้ำ
"พี่คิน" ทว่าเมื่อเข้ามาในห้องน้ำ สมายด์ก็เจอเข้ากับอคินที่ยืนพิงผนังอยู่ข้างประตูห้องน้ำ โดยที่เขากำลังสูบบุหรี่อยู่ ปากพ้นควันบุหรี่ออกมา นิ้วมือคีบบุหรี่ บริเวณพื้นมีแต่ก้นบุหรี่ซากบุหรี่เต็มไปหมด ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าก่อนหน้าเขาสูบบุหรี่ไปเยอะขนาดไหน
(การสูบบุหรี่ในสถานที่นี้ไม่ควรเอาเป็นแบบอย่าง คือพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมของตัวละคร แม้ว่าจะเลี่ยงสูบในห้องน้ำก็ตาม)
ด้านอคินเดินเข้าไปใกล้เด็กสาวก่อนจะเลื่อนมือหนาขึ้นมาลูบผมเปียของเธอเบาๆ
"หึ เปียสวยดีหนิ"
สมายด์ถ่อยออกห่างเล็กน้อยด้วยความประหม่า หันมองไปอีกทางไม่กล้าสบตาคนตัวโตตรงหน้า
อคินเห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้พูดอะไร เขามองเด็กสาวตรงหน้านิ่งๆอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลือกเดินออกไปจากห้องน้ำ
"เฮ้อ~" คล้อยหลังคนตัวโตสมายด์ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก พลางยกมือขึ้นลูบหน้าอกของตัวเองให้คลายจากความกลัว จากนั้นก็เข้าห้องน้ำไปทำธุระส่วนตัว เสร็จก็เดินไปรวมตัวกับคนอื่น
จากนั้นเมื่ออิงอรเสร็จจากเรื่องบริจาคเงินให้มูลนิธิบ้านเด็กกำพร้าเรียบร้อยแล้วก็พากันกลับบ้าน ส่วนภูริตก็แยกกลับบ้านตัวเองไป
...
พอกลับมาถึงบ้านทุกคนก็ต่างแยกย้ายไปทำกิจวัตรของตัวเองตามปกติ ด้านอคินที่เดินตามหลังสมายด์มาเงียบๆ จังหวะที่สมายด์เปิดประตูเข้าห้อง เขาก็รีบแทรกตัวเข้ามาในห้องของเธอทันทีแล้วรีบปิดประตูอย่างไว จากนั้นก็ใช้แขนแกร่งทั้งสองข้างกักร่างบางไว้ตรงประตู
"พี่คินจะทำอะไรคะ เข้ามาในห้องมายด์ทำไม" สมายด์ถามน้ำเสียงสั่น ไม่ต่างจากร่างกายที่เริ่มสั่นเช่นกัน มือบางสองข้างกุมกันไว้ตรงหน้าอกของตัวเองด้วยความประหม่า เธอรู้สึกกลัวขึ้นมากับสถานการณ์ตอนนี้
อคินไม่ตอบ แต่เลือกที่จะแกะผมเปียของเด็กสาวออก
"พี่คินทำอะไร มาแกะผมมายด์ทำไม" สมายด์ถามพลางปัดมือหนาออกจากผมของตัวเอง
"แกะเปียออกซะ" อคินไม่สนใจกลับออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด ใบหน้าเข้มดุจนเด็กสาวเริ่มกลัวเข้าไปใหญ่ ทว่าเธอก็ยังคงดื้อรั้นไม่ยอมแกะเปียออกตามคำสั่งของเขา
"บอกให้แกะเปียออกไงสมายด์! ไม่ได้ยินที่พี่พูดหรือไง!" อคินพูดใส่หน้าเด็กสาวเสียงดัง เริ่มหัวเสียขึ้นมาเมื่อเด็กสาวไม่ยอมทำตาม
"พี่คินเป็นอะไร ก็แค่เปียเองพี่จะมายุ่งกับผมมายด์ทำไม" แม้จะกลัวแต่สมายด์ก็ยังคงเถียงกลับไปอย่างกล้าๆกลัวๆ
"ดื้อจังวะ! ถ้ายังไม่รีบแกะเปียออกพี่จะจับดูดปากให้ปากเปื่อยเลยเอาไหม!" อคินพูดออกไปน้ำเสียงแข็ง ใบหน้าเข้มดุ หากเด็กสาวยังไม่ทำตามอีก เขาก็จะจับเธอจูบปากจริงๆไม่ใช่แค่ขู่ จับดูดให้ปากเปื่อยดูสิว่าคราวนี้เธอยังจะดื้อกับเขาอีกไหม
"ไม่เอาค่ะ มายด์จะรีบแกะเปียเดี๋ยวนี้แหละ" สมายด์รีบแกะผมเปียออกทันทีด้วยความกลัวในคำขู่ของเขา มือไม้สั่นจนดูลนลานไปหมด กระทั่งเธอแกะผมเสร็จ ผมสลวยก็ถูกปล่อยยาวลงมาเหมือนเดิม
"หึ ดีมากครับ ว่าง่ายแบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย" อคินพูดพลางลูบศีรษะเล็กเบาๆอย่างอ่อนโยน เสียงทุ้มแข็งกร้าวเมื่อครู่กลับเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงอ่อนลงทันทีเมื่อเด็กสาวยอมเชื่อฟังและทำตาม ทั้งที่เมื่อกี๊เขายังแสดงด้านดุดันใส่เธออยู่เลย แต่ตอนนี้กลับอ่อนโยน เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ราวกับคนเป็นไบโพลาร์ก็ว่าได้
มือหนาเลื่อนมาลูบแก้มนุ่มเบาๆอย่างทะนุถนอม ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงไปหอมแก้มนุ่มเบาๆอย่างหลงใหล ด้านเด็กสาวแม้จะตกใจแต่ก็ไม่กล้าขัดขืน ได้แต่ยืนหลับตาปี๋ให้เขารังแก จากนั้นเขาก็ผละตัวออกจากเด็กสาวก่อนจะเปิดประตูเดินออกไปจากห้องนอนของเธอด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ
ขณะเดียวกันด้านเด็กสาวได้แต่นึกไม่เข้าใจว่าเขาจะเอายังไงกับเธอกันแน่ เดี๋ยวเขาก็ดีด้วย เดี๋ยวเขาก็รังแก เธอไม่เข้าใจเขาเลยสักนิด ทว่าจู่ๆน้ำใสๆที่เอ่อคลอเบ้าตาก็ไหลลงมาอาบแก้มนุ่มอย่างห้ามไม่ได้ เธอจึงรีบใช้หลังมือปาดน้ำตาออกลวกๆ ก่อนจะเลือกไม่สนใจ พยายามบอกตัวเองให้เลิกคิดเรื่องของเขา แม้มันจะทำยากมากก็ตาม
- Writer
