ตอนที่7 เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย
1145 Words
อคินวิศวะร้ายขย้ำรัก
เวลาต่อมา
20:35 น.
ก๊อกๆๆ!
...แกรก!
"พะ พี่คิน มีอะไรคะ" สมายด์เอ่ยถามทันทีเมื่อเปิดประตูออกมาแล้วเห็นว่าคนที่มาเคาะห้องเป็นใคร เสียงหวานตะกุกตะกักเล็กน้อย
พรึบ!
อคินไม่ตอบ แต่แทรกตัวเข้ามาในห้องเดินตรงไปยังเตียงนอนของเด็กสาวก่อนจะเอ่ยพูดออกไป
"ปิดประตู แล้วมานี่" เขาพูดอย่างเป็นคำสั่ง พลางพยักหน้าให้เด็กสาวเดินมาหาเขา
ด้านเด็กสาวมีท่าทีกระอักกระอ่วน ก่อนจะตัดสินใจปิดประตูแล้วเดินไปหาคนตัวโต เพราะหากไม่ทำตามเขาก็กลัวว่าเขาจะโกรธเอาอีก และถ้าเขาโกรธตัวเธอเองที่จะลำบาก จึงยอมทำตามเขาไปก่อน
"นั่งลง" เสียงทุ้มออกคำสั่งอีกครั้งเมื่อเด็กสาวเดินมาหา เด็กสาวจึงทำตามอย่างว่าง่าย เธอนั่งลงตรงขอบเตียงก่อนที่เขาจะทรุดตัวนั่งลงบนพื้นตรงหน้าเธอ ทำเอาเด็กสาวตกใจกับการกระทำของเขา แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
แต่แล้วเมื่อมือหนามาจับเท้าเล็กๆของเธอ เธอจึงดึงเท้ากลับก่อนจะเอ่ยถามออกไป
"พี่คินจะทำอะไรคะ"
"อยู่นิ่งๆ พี่เห็นเท้าหนูที่โดนมดกัดมันแดงไม่หายสักที พี่เลยจะทายาให้" อคินพูดพลางจับเท้าเรียวเล็กขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะจัดการทายาที่พกมาด้วยทาลงบนรอยแดงที่เท้าของเด็กสาวอย่างเบามือ
"เอ่อ เดี๋ยวมายด์ทาเองก็ได้ค่ะ" สมายด์พูดออกไปด้วยท่าทีกระอักกระอ่วน พยายามดึงเท่ากลับแต่ก็ไม่เป็นผล
"พี่บอกให้อยู่นิ่งๆไง" อคินเอ่ยดุออกไป ก่อนจะทายาให้เด็กสาวต่อ
สมายด์จึงทำได้แค่นั่งนิ่งอย่างเสียไม่ได้ เพราะเธอรู้ดีว่าหากยังคงดื้อดึงขัดขืนเขาอีกก็มีแต่จะมากความกันไปใหญ่ ทว่าลึกๆก็รู้สึกดีที่เขาดูแลเอาใจใส่แบบนี้
"เสร็จแล้ว" เสียงทุ้มเอ่ยก่อนจะลุกขึ้นยืนเมื่อทายาที่เท้าให้เด็กสาวเสร็จ
"ขอบคุณค่ะ"
สิ้นเสียงหวาน อคินก็ไม่ได้พูดอะไรกลับไป แต่เลือกที่จะขึ้นไปนั่งบนเตียงของเด็กสาว ก่อนจะล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงออกมาเล่น นั่งพิงหัวเตียงอย่างชิลๆ ทำตัวสบายราวกับอยู่ในห้องของตัวเอง
"พี่คิน พี่มานั่งบนเตียงมายด์ทำไม ออกไปจากห้องมายด์ได้แล้วค่ะ" สมายด์เอ่ยไล่เพราะเห็นว่ามันไม่เหมาะสมที่เขาจะมานั่งอยู่ในห้องของเธอแถมยังนั่งบนเตียงของเธออีก ยิ่งดูไม่เหมาะสมเข้าไปใหญ่
"คนเค้าอุตส่าห์มาทายาให้ ขอนั่งหน่อยไม่ได้หรือไง" อคินพูดอย่างไม่สนใจ นั่งก้มหน้าเล่นโทรศัพท์อยู่อย่างนั้น
"แต่พี่มาทายาให้มายด์เองนะ มายด์ไม่ได้ขอซะหน่อย ออกไปจากห้องมายด์ได้แล้วค่ะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะเข้าใจผิดเอาได้" สมายด์พูดพลางดึงแขนแกร่งให้เขาลุกขึ้น ทว่าแรงของเธอไม่สามารถทำให้คนตัวโตอย่างเขาขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย
"เข้าใจผิดว่า" อคินถามหน้าตาย ราวกับไม่รู้ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเด็กสาวหมายถึงอะไร
"ก็ผู้ชายกับผู้หญิงอยู่ในห้องกันสองต่อสองแบบนี้จะเข้าใจผิดว่าอะไรได้อีกล่ะคะ"
สิ้นเสียงหวานอคินก็หลุดยิ้มออกมา มองเด็กสาวด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเลือกไม่สนใจเล่นโทรศัพท์ต่อหน้าตาเฉย
"พี่คินลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ ออกไปจากห้องมายด์เถอะนะ มายด์ขอร้องล่ะ" สมายด์พูดพลางดึงแขนแกร่งไม่หยุด แม้จะไม่เป็นผลแต่เธอก็ไม่หยุดความพยายาม
"พี่ออกไปก็ได้ แต่ว่า..." อคินพูดไม่จบประโยคก็เงียบไป จนเด็กสาวต้องเอ่ยถามต่อด้วยความอยากรู้
"แต่ว่าอะไรคะ"
"มาให้พี่หอมก่อนสิ"
"ไม่เอา พี่คินเจ้าเล่ห์ จ้องแต่จะรังแกมายด์" สมายด์แว้ดเสียงใส่คนตัวโตทันที ใบหน้าน่ารักที่บูดบึ้งยิ่งบึ้งตึงเข้าไปใหญ่
"ก็หนูมายด์อยากน่ารักก่อนทำไมล่ะ รู้ไหมว่าเด็กน่ารักมันน่าหมั่นเขี้ยวจะตายไป" อคินพูดลอยหน้าลอยตา พูดจบก็เลื่อนมือหน้าข้างหนึ่งขึ้นมาบีบแก้มนุ่มอย่างหมั่นเขี้ยว ทว่าเด็กสาวก็เบี่ยงใบหน้าหลบ ก่อนเสียงหวานจะพูดออกมา
"มายด์ไม่รู้ค่ะ ไม่รู้อะไรทั้งนั้นแหละ รู้แค่ว่าพี่คินต้องออกไปจากห้องมายด์เดี๋ยวนี้"
"ก็ให้พี่หอมก่อนสิแล้วพี่จะออกไป"
"ไม่!"
"งั้นพี่ก็จะนั่งอยู่นี่แหละ"
"พี่คิน!" เธอแว้ดเสียงใส่อย่างเหลืออด
"ค๊าบ เรียกพี่ทำไมหื้ม" เสียงสองก็มา ไม่คิดสะทกสะท้านแล้วยังลอยหน้าลอยตาจนน่าหมั่นไส้
"พี่คินอ่ะ คนอะไรหน้ามึนจริงๆเลย" เธอสุดจะทนกับคนอย่างเขา แต่กระนั้นก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่รู้สึกหงุดหงิดในใจกับความหน้ามึนของเขา ดวงตากลมโตจ้องมองเขาเขม้น ใบหน้าบูดบึ้ง ก่อนจะเอ่ยพูดต่อ
"คนเจ้าชู้ คิดจะมาหาเศษหาเลย กับน้องก็ไม่เว้น"
"ว่าพี่เหรอ" อคินพูดขึ้นเชิงเป็นคำถามด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปทันที
"ก็อยู่กันสองคน จะให้มายด์ว่าใครล่ะ"
หมับ!
สิ้นเสียงหวานอคินก็คว้าข้อมือเล็กของเด็กสาวอย่างแรงก่อนจะดึงรั้งเธอเข้าหาตัวแล้วออกแรงบีบข้อมือเล็กแรงขึ้นอีก จนเสียงหวานประท้วงออกมา
"พี่คินมายด์เจ็บ" เธอเอ่ยบอกด้วยใบหน้าเหยเกเพราะเจ็บตรงข้อมือที่โดนเขาบีบอยู่ ทว่าอีกคนกลับไม่สนใจ
"พี่ไม่เคยคิดจะหาเศษหาเลยกับหนู แล้วก็จำเอาไว้ด้วย ว่าพี่ไม่เคยเห็นหนูเป็นน้อง" เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ใบหน้าเข้มดุ ก่อนจะสะบัดข้อมือเล็กออกแล้วลุกขึ้นจากเตียง เดินไปเปิดประตูออกจากห้องแล้วปิดประตูกลับอย่างแดกดันจนเสียงดังปั้งลั่นห้อง ทำเอาร่างบางสะดุ้ง
!
"คนบ้า โกรธอะไรอีกแล้วเนี่ย เมื่อกี๊ยังดีๆอยู่เลย ไม่รู้หรือไงว่าเวลาตัวเองโกรธทำให้คนอื่นเค้ากลัวแค่ไหน ชิ ไอพี่คินบ้า" บ่นว่าอีกคนจบ สมายด์ก็ทิ้งตัวนอนลงบนที่นอนก่อนจะดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมโปงทั้งตัว พยายามข่มตาให้หลับเพราะไม่อยากคิดฟุ้งซ่านเรื่องของเขาอีก
- Writer
